Zwartkamdwergspanner

Vandaag een invasie van Dagpauwogen op de Vlinderstruik. Allemaal nog prachtig uitgekleurd, pas uit de pop gekropen dus. Op een gegeven ogenblik 7 tegelijk, wat een weelde! Lange tijd niet meegemaakt. Een Atalanta was de uitzondering.
In de keuken verborgen achter een kozijn zat een nachtvlindertje. Foto's genomen, die flink aangepakt met het fotobewerkingsprogramma en toen maakte Naturalis er een Zwartkamdwergspanner ervan. Een algemene soort die volgens het Nachtvlinderboek vaak binnenshuis wordt aangetroffen.
Het is een afgevlogen type, behoorlijk gesleten. Op de onderste vleugel is een klein zwart kammetje te zien, ongeveer eenderde van onder. Vandaar de naam Zwart- kamdwergspanner. Hij was erg klein maar toch een macro.




Goed weekeinde en geniet van het volgende zomertje.

Bert Fakkeldij R.I.P.

Gister las ik de overlijdensadvertentie van Bert Fakkeldij, collega-vogelaar van de Vogelwerkgroep IVN. Ik wist dat hij ernstig ziek was, maar niet hoe ernstig. De laatste jaren kwamen we elkaar niet meer tegen, hij door zijn ziekte en ik ook door medische zorgen.
In onze actievere perioden hadden we nog wel eens contact over bijvoorbeeld de Buizerds, hij was een roofvogelman. Onze meningen stonden lijnrecht tegenover elkaar, toch was er wederzijds respect.
Als ik het me goed herinner is Bert het IVN binnengekomen door de Natuurgidsencursus en had als "afstudeergebiedje" de boomgaard van Oudshoorn achterin polder Demmerik. Daar broedde ook een Buizerd ( zie de foto van Bert) . De Buizerd zat op een enorm nest dat vanaf de Demmerikse Kade met de kijker makkelijk te zien was. Bert vond dat er veel meer Buizerds moesten komen, ik als weidevogelbeheerder was daar fel op tegen. Meermalen vraten de Buizerds "mijn" jonge weidevogels op. We kwamen wat deze meningen betreft niet nader tot elkaar, als collega-vogelaar was het een fijn mens.
Hij ruste in vrede.

Blinde Bij en mimicry.

2x niet waar: de Blinde Bij is helemaal niet blind en het is helemaal geen bij. Hij heeft op zijn ogen een paar rijen met haar waardoor men blijkbaar dacht dat hij blind is. Verder kan hij niet steken, het is een zweefvlieg. Je weet wel, de op een wesp lijkende vlieg die stilstaat in de lucht.
Veel insekten hebben op een wesp lijkende kleur, gele en zwarte banden. Dat schrikt eventuele aanvallers af, die denken dat het een wesp is en laten de ongevaarlijke zweefvliegen met rust. Ik moet regelmatig in gezelschap uitleggen dat het een zweefvlieg is en geen wesp.

We noemen dit verschijnsel  mimicry, dit betekent nabootsing of camouflage. Mimicry komt ook voor bij andere dieren , bijv. slangen. Een ongevaarlijke slang die op een vergiftige lijkt laat men , ook de mens, met rust.

P.S. Vanmorgen 4 Buxusmotten  (logje7 aug. )bij de schuurlamp. Dat belooft wat. Hou je Buxussen in de gaten.

Eindelijk Brandganzen met halsringen

In de Nieuwsbrief van Jan Kramer, Leeuwarden, stond het verheugelijke nieuws dat men dit jaar begonnen is met het ringen van Brandganzen met halsringen. Eindelijk! Tot nu toe hadden ze alleen maar gekleurde pootringen met een code. Dan moet je de kleur aangeven, links en rechts en de code op links en rechts. Erg omslachtig. In het begin van de kleurringen is het me in Friesland nog wel eens gelukt om ze af te lezen, hier nooit. Tot mijn frustratie. Ik denk dat het gras in Friesland korter was en is.
In het begin van het kleurring-onderzoek zaten  hier maar weinig Brandganzen, totdat er een winter kwam, welke weet ik niet meer, waarin Friesland volledig dichtsneeuwde. Alles trok naar de Delta.  Als je op de kaart kijkt zie je dat polder Groot Mijdrecht recht onder de kortste vliegroute van Friesland naar Zeeland ligt. Er kwamen hier veel meer Brandjes  op doortrek uitrusten. Die kwamen in later jaren terug. Sindsdien hebben we hier veel meer Brandganzen. En ik hoop nu eindelijk eens hier een Brandgans af te lezen.
De eerste Brandganzen werden op Terschelling met halsringen geringd op 18 mei j.l. door Gerard Muskens . Het ging om 21 Brandganzen die werden geringd met de codes A00 t/m A20. Tijdens de bijna jaarlijkse expeditie naar het eiland Kolguyev ten westen van Nova Zembla heeft de onderzoeker van het eerste uur Helmut Kruckenberg met zijn teamleden 700 Brandganzen geringd met halsringen. 500 witte met zwarte code (letters en cijfers) en 200 met een zwarte halsring met een witte code. Ik kijk er naar uit. Over twee maanden.

Perzikkruid

Eén van de eerste planten (pioniersvegetatie) die zich kan vestigen op een omgewerkt  ruig terrein is het Perzikkruid. ( Polygonium persicaria). De grond moet niet te nat zijn, voedselrijk en kalkarm. Maar dat zijn veel gronden in Nederland, dus je kunt 'm overal tegenkomen.
Hij dankt z'n naam vooral aan de perzikkleurige bloemetjes die in aren aan de einden van de stengels staan.
De soort behoort tot de Duizendknoopfamilie en is familie van o.a. de Veenwortel, Zuring, Varkensgras en Rabarber. De stengels hebben vele knopen, verdikkingen waar de bladeren aan de stengel zitten.
Toen Jezus aan het kruis hing druppelde er bloed op een plantje dat onder het kruis stond. De vlekken verdwenen niet en sindsdien heeft Perikkruid, ook wel Jezuskruid genoemd, een hartvormige donkere vlek op de bladeren. Dat noemen we toch een legende? Of is het sage? Misschien wel mythe.

Slapen op de Kreupel.

Er is geen Zwarte Stern meer in de polder, toch zijn er omstreeks deze tijd enorme aantallen Zwarte Sterns in Nederland. Ruim 20.000 Blauwjantjes, volksnaam in de Utrechtse Venen, verblijven de laatste jaren op het IJsselmeer, foeragerend, en slapen 's nachts o.a. op de Kreupel. Dit is een kunstmatig opgespoten eiland ongeveer 4,5 km. uit de kust bij Andijk. Het staat niet eens op de kaart.
Zulke grote aantallen hebben we niet in Nederland als broedvogel, veel vogels komen uit Oost- en Noord Europa. Ze verblijven hier om op te vetten om over een paar weken te vertrekken naar Afrika. De bekende plek voor de kust van Mauretanië: de Banc d'Arguin.
Er zijn ook Zwarte Sterns die door vliegen en zich verspreiden langs de hele westkust van Afrika.  Zo kreeg ik een paar jaar terug een mailtje van ecoloog Jan vd. Winden met de mededeling dat een Zwarte Stern, die hij geringd had op de Vinkeveense Plassen, gevangen en weer losgelaten was in Namibië. Behoorlijk zuidelijk dus.
Op de foto een Zwarte Stern die aan het ruien is naar het winterkleed, grote delen van de kop worden wit.

Akkerhommel.

Gister schreef ik het al, weinig soorten hommels op de Vlinderstruik en IJzerhard. Beide soorten staan weer in volle bloei. Maar er komen weinig insecten op af. De Akkerhommel is de meest voorkomende hommel in ons land. Makkelijk te herkennen aan de oranjebruin gekleurde beharing op de rug en het staartstuk. Die kleuren kunnen nogal varieren, van lichter naar donkerder. De Akkerhommel heeft een lange tong en zit daardoor op langwerpige bloemen waarin de honing diep in de bloem zit. Zoals de Vlinderstruik bijvoorbeeld.
Het witte vlekje aan de poten is  net als bij de bijen een korfje waarin stuifmeel verzameld wordt, voor de jongen en hun eigen voedselvoorraad.
Hommels zijn niet agressief, steken doen ze niet gauw. Ik ben wel eens gestoken toen ik een hommelnest in de composthoop wegspoot. De buurvrouw was allergisch voor wespensteken, dus waarschijnlijk ook voor hommelsteken.

Goed weekeinde .