De meeste Beuken hebben ze niet, een enkele wel: de Beukengalmug. Hier de gal. De determinatie-computer van Waarneming.nl liet me in de steek, dus mijn aloude vriend Het gallenboek van Docters van Leeuwen (1957) gepakt en de Beuk opgezocht. Ik kwam al gauw uit op de Mikiola Fagi, oftewel de Beukengalmug. Keiharde gallen, aan de bovenkant van het blad, meestal geplaatst op een nerf. Binnenin een kamertje met een larfje voor de de galmug. In de nazomer is de gal rijp en valt op de grond, alwaar de verpopping plaatst vindt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten