Groot Dooiermos.

 Onder het gebladerte van de Rode Haagbeuk groeien de korstmossen "gewoon" door, enkele mm. per jaar. De ronde vormen zijn de apothecia, dit zijn de schotelvormige vruchtlichamen waarin de sporen worden gevormd. Op deze struik wordt het Dooiermos vergezeld door het Kapjesvingermos,  een grijs korstmos.

Er zat ook nog een klein beestje op het Dooiermos, de computer maakte er een Langpootmug van!?  Dat betwijfel ik , ik denk eerder aan een sprinkhaan, gelet op de grote achterpoten.

Troostprijs

Een nationale loterij, waarbij ik nooit wat win, troostte  me met een zakje bloemzadenmix. Toch sympathiek, nietwaar? Er zouden zo'n twintig soorten bloemplanten inzitten, dus mijn verwachting was hoog gespannen na de mix  te hebben gezaaid op een kale vierkante meter tuin. Eerst had  ik de Gevlekte Dovenetel , Heide en  Maagdenpalm van de buren  verwijderd.  Na verloop van tijd kwamen er verschillende planten op, maar welke planten  de bedoeling waren en welke  zonder de mix ook opgekomen zouden zijn, zijnde "onkruid" ? In ieder geval staan er nu twee uit het zakje uitbundig bij: het Tuinkaasjeskruid en de Boekweit. Het Tuinkaasjeskruid bestaat niet eens, het is een verzamelnaam van verschillende cultivar Kaasjeskruiden en is voor het kwekersgemak maar zo genoemd. Maar hij is mooi.

Dan de Boekweit! ( Zie foto beneden) Dat is tenminste een plant met een geschiedenis. Boekweit ( genoemd naar de Beuk vanwege gelijkenis van Boekweitzaden en Beukennootjes ,  weit betekent meel) werd vooral in de 19e eeuw verbouwd op de zandgronden van Drenthe en de wat drogere veengronden. Als een boer zonder vee Boekweit verbouwde kon hij toch boer genoemd worden. 

Een moeilijke teelt, men noemde het wel "jammerkoren" , want het was erg gevoelig voor weersinvloeden: hagel, regen, de eerste nachtvorst. Ondanks veel ploeteren was de opbrengst vaak gering. Boekweitmeel werd vaak aan andere meelsoorten toegevoegd omdat het zelf moeilijk bakte. Het is geen graansoort want er zitten geen gluten in. Ik kan me herinneren dat mijn schoonouders regelmatig balkenbrij maakten en dat deden met boekweitmeel. Een regelmatig in de winter weerkerend ritueel. Mijn vrouw en familie vonden het heerlijk, ik dacht alleen maar aan gebakken schoenzolen.

Boekweit is afkomstig uit het verre oosten , China, Tibet en Mongolie waren de leveranciers voor de toenmalige wereldreizigers. Via de zijde-route kwam het Europa binnen.

De donkerbruine honing uit Boekweit schijnt heerlijk te zijn. Maar ik zie maar weinig bijen en andere Vliesvleugeligen op de bloemen.

Schorsmarpissa

 Wat een schoonheid! Dat liep zomaar op het venster in de schuurdeur. Snel een glazen potje gepakt en de spin gevangen. ( Op verschillende fora en in spinnenboeken worden spinnen om ze  te determineren soms gedood! Met alcohol of door ze in de diepvries te leggen !?. Dat vind ik een kwalijke zaak. Ik vang ook geen vogels en dood ze om ze te determineren.)  Ik gebruik alle mogelijke potjes die onder de lens van microscoop en binoculair passen om ze te vergroten en te fotograferen. Maar laat ze na afloop weer los.

Dat dit geen Kruisspin was zag ik direct, maar wat dan wel? Een grote kop, veel ogen , waarvan de de twee middelste heel groot. Met bovenstaande foto lukte het de determinatie-computer de spin te benoemen als een Schorsmarpissa, behorend tot de familie van de Springspinnen. Ze maken geen web maar bespringen een prooi om ze op te eten. Vandaar dan ook de vele ogen. Deze Springspinnen moeten dus scherp zien. De naam schors kan ik nog begrijpen, camouflage op een boom, maar wat marpissa is? Ja,  de wetenschappelijke naam van de  familie, maar betekenis van het woord? Het is een vrouwtje, ze heeft een gele snor. De mannetjes hebben geen snor.

P.S. Mijn Gewone Tandhaak onder het deksel van de groene container zit nog steeds bij haar bolletje eitjes. Zie logje paar dagen terug.

??????? Klompen van een.......???

 

Zonet op een blad van de Gele Kornoelje, die struik is goud waard, twee goudkleurige speldenknoppen. ? Met blote oog nauwelijks te zien. Voorzichtig blad geplukt en onder de binoculair gelegd, twee klompjes, binnenin niks denk ik, op het oppervlak zitten ribbeltjes in facetoog-vorm? Zijn het twee vervellingen van insektenogen? Vervellen ogen ook? Zijn het beginnende slakken? Zijn het slakjes uit de sloot? Maar hoe komen die op een struik in mijn tuin? 

Kortom: wie het weet mag het zeggen? Kent iemand een deskundige die wel zou weten wat het is?  Graag hulp!!

Bosooievaarsbek

  Vers geplukt een bloem van de Geraniumfamilie, daar zit ik zo nu en dan achter,  en onder de binoculair gelegd. 10 meeldraden en in het midden de stamper.

          Een paar uur later op m'n  werkkamer: ik had de bloem onder de binoculair laten zitten. Tot mijn grote verbazing waren alle helmhokken opengebarsten ( door de hogere temperatuur?)  en de pollenkorrels, (stuifmeelkorrels of eicellen) waren naar het oppervlak  van een helmhok verhuisd. Dit openbarsten had hoogstwaarschijnlijk later op de dag of de volgende dagen ook plaatsgevonden. Laat nu de insekten voor het stuifmeeltransport  maar komen.

Bij alle Geraniums bevindt zich aan de bovenkant van de vrucht een lange, smalle, snavelachtige vorm. Vandaar de Nederlandse namen Ooievaarsbek en Reigersbek.

Gewone Tandkaak met nageslacht.

    Gister ontdekte ik een minuscuul  wit bewegend bolletje aan de onderkant van het deksel van de groene container. Een spinnetje, een kogelspinnetje dat bezig was met een ander bolletje. Snel de camera gepakt , flink ingezoomd en een aantal foto's genomen. Op de laptop sterk vergroot en ik kwam met behulp van het Spinnenboek uit op een Gewone Tandhaak. Deze naam heb ik eerder gebruikt in verband met een cocon zo groot als een knikker. Dit bolletje is  beduidend kleiner en komt overeen met de grootte in het Spinnenboek. (Ik heb nog steeds geen antwoord van waarneming.nl van welke spin de  knikkergrote cocon  dan afkomstig is.  ) 

Het achterlijf van dit spinnetje, spin is een te groot woord, kan verschillende kleuren hebben, gelig, rood, wit met zwarte stippen zoals deze. De naam Tandhaak kan ik met deze foto verklaren, onduidelijk, maar aan de voorkant heeft het spinnetje uitstekende kaken met daarop een dwarsuitsteekseltje, tanden.  In het bolletje zitten jonge spinnen, het vrouwtje op wacht , blijft net zo lang tot ze sterft. 

Ze zit er nu nog, zelfs nadat de container vanochtend geleegd is.                                                       

Steenrode Heidelibel (mann.)

 De kop met de grote ogen, het borststuk met poten en een imposant vliegwerk en het begin een steenrood achterlijf van de Steenrode Heidelibel. Waar de benaming heide vandaan komt weet ik niet, misschien oorspronkelijk een bewoner van de heidevelden? In ieder geval regelmatig in mijn tuin. Een paar dagen terug was er een vrouwtje Bruinrode Heidelibel, nu een mannetje met de mooiere kleur. 

Waar het me vooral om te doen is, is de weerschijn van de zon in de ogen van deze heidelibel. Als je de foto wat vergroot zie de weerkaatsing van het zonlicht in de facetogen, een insektenoog bestaat uit duizenden oogjes, facetogen genoemd. Het is alsof je door een bos rietjes kijkt . Ook duizenden beelden die in de hersentjes van de libel worden verwerkt. Zonnebril nodig?

Vandaag meerdere Kleine Vossen op de Vlinderstruik, verder een paar Atalanta's en zowaar weer een Dagpauwoog. Ik zie nauwelijks Witjes. Soms een Groot Koolwitje maar lang niet elke dag. Niet best.

De snackbar onder de Lijsterbes in de Gele Kornoelje was ook weer open. 8 Grauwe Schildwantsen zaten op of in de nabijheid van de vogelpoepjes, Smullen.