Gewone Oeverlibel (?)

 De meest voorkomende in mijn tuin, maar ook blijkbaar hier op de Utrechtse Heuvelrug. Zonder computer had ik het niet geweten, ik was nooit op een Gewone Oeverlibel gekomen. Het is een oud vrouwtje waarvan de kleur is verschoten naar bruin. Jongere vrouwelijke exemplaren zijn geel. Zij is zelfs een beetje licht berijpt, ook vermeld in het Libellenboek. 

Een Grasmot

 Weer eens een beestje. In het Lupineveldje was het veel drukker met insecten als de vorige week. Wakker geregend? Het sprong en fladderde alle kanten op. Vandaag een familie-lid van de Grasmotten. De Variabele Grasmot. Dit exemplaar is behoorlijk wit, veel grasmotten hebben een licht- tot donkerbruine kleur. Vandaar de naam Variabel. Mooie onopvallende groene ogen . Het is een Macro, maar toch aan de wat grotere kant.

Herfst??

 Het lijkt wel herfst onder de Beuken. Het pad eronder ligt vol met bladeren  die afgevallen zijn. Door de regen. Ik heb geen andere verklaring. Je zag de laatste weken de Beuken aan de buitenkant steeds bruiner worden. Droogte , vroege herfst. De bruine bladeren hadden alleen nog een paar tikken van regendruppels nodig los te breken op het kurklaagje in de steel . De boom beschermt zichzelf tegen teveel vochtverlies door de bladeren en maakt een kurklaagje met gevolg bruine bladeren. En nu liggen ze op de grond, klaar om te verrotten. Ze hebben hun werk gedaan.

Als een inktvis.

Typisch voor een zandverstuiving, een Dennenboom met zijn wortels boven de grond die als een inktvis ze alle kanten op stuurt. Ik ga er vanuit dat het jonge boompje dat deze grote Den gevormd heeft eerst gewoon wortels onder  de grond had. In de loop van zijn leven is er steeds meer zand rond en onder de wortels verdwenen. Hij was niet de enige, in de verte zie je er nog één. Er zit nog wel leven in deze stronk, aan de kale omhoog stekende en gebogen tak zit een takje met groen. Allemaal dennennaalden, twee aan twee. 

Knolrus

 Russen in weilanden genoeg, ( en dan bedoel ik de plant,) vooral op de niet bemeste stukken . Maar die zijn nogal lang en heten Pitrus. In de omgeving waar ik nu ben , in het landgoed De Treek-Henschoten , ligt een klein vennetje, nee,  niet het Henschotermeer, maar vennetje Het Heihuis. Evenals vele vennetjes staat het op uitdrogen. Er is nog een klein plasje over. Op wat een tijdje geleden nog bodem van het vennetje was, staat een kleine rus met een rode gloed: de Knolrus. Een klein knolletje als bloemen rood gekleurd. Op de foto hebben alle bloemen nog een waterdruppel bij zich. 

Gemeente-oerwoud heeft gewonnen.

 Lang heeft de Italiaanse Aronskelk het volgehouden, een groei-en bloeiplek in het Gemeenteplantsoen achter mijn huis. Volop witgeaderde bladeren en aan het eind kwamen allemaal oranjevruchtaren omhoog. Dit jaar voor het eerst een mager zootje, bijna geen bladeren meer en een enkele rode vruchtaar. Het plantsoen is geen plantsoen meer maar een oerwoud, Dicht gegroeid met Gele Kornoelje waarin je bijna geen hand meer voor ogen kunt zien. Te weinig licht voor de Aronskelk. Ben benieuwd of de plant er volgend jaar nog staat. 

PS ik heb een tijdlang de Aronskelk een Gevlekte genoemd maar het is toch heus een Italiaanse, bladeren  witgeaderd. 

Gelderse Roos.

 U kent 'm vast wel , de Gelderse Roos. In ieder geval wel de bloem: grote schermen met aan de randen de geslachtloze grote bloemen en middenin onooglijke, maar  mannetjes en vrouwtjes. Die moeten het werk doen, vruchten vormen. Mijn speurend oog werd getrokken door de rode bessen en had in eerste instantie niet in de gaten dat het de Gelderse Roos was. Weer een poos geleden dat ik die op naam bracht. Ik geloof dat vogels er niet al te dol op zijn, tenminste de boom hangt vol. Ze vallen bij rijpheid op de grond.