Straatflora

 Op een weinig belopen plekje tussen de geparkeerde auto;s staan de mooiste planten. Klein, want groter zou hen de das om hebben gedaan door de passerende automobilisten. Dit is de Bosveldkers, een kruisbloemige die algemeen is in Europa. Meestal eenjarig waarbij het plantje in de winter al ontkiemt en bloeit in het voorjaar, zoals deze dus. 

Kievietsbloem

 In mijn tuin staan de Kievietsbloemen weer boven de grond. Ze worstelen zich door de blaadjes van de Sneeuwklokjes, ben benieuwd hoeveel er dit jaar zullen staan. De Kievietsbloemen in het wild zoals langs de Ter Aase Zuwe zijn in geen velden of wegen te ontdekken.. Door de kou of andere oorzaken?

Bijna ruzie.

                                                                                                        Wat doen die hier? Dit is ons territorium.

2 broedende Kievieten

 Twee verschillende Kievietsnesten ,waarop alle twee gebroed wordt. Allebei de laatste twee dagen eieren erbij gelegd. De afstand tussen de neststok en het nest lijkt klein, in werkelijkheid is het wel twee meter. Bovenstaande foto is wederom met de telelens genomen.

De Kieviet broedt gedurende 26 tot 29 dagen, dat betekent dat ze rond de 18 tot de 21 april moeten uitkomen.

Op zoek , in de mist

 Het was alsof ik tegen een muur aanreed, toen ik polder Demmerik binnenging. Polder Derde Bedijking, mijn achtertuin, had maar een neveltje. Ik kon in Demmerik nauwelijks het tweede perceel zien en deed waarvoor ik was gekomen: kaartje in de camera wisselen en batterijen verwisselen. Vanwege de kou deed ik dat maar in de auto. Dan maar heen en weer lopen. Toch was er wat te zien: op mijn sta-plek op de dam kreeg ik het eendenpaar op de eerste Knotwilg in de gaten. Wilde Eenden broeden graag in een knotwilg. Dit paar zocht een nestplaats en koos daarvoor , hoop ik, deze Knotwilg uit. Maar dat het mistte is wel duidelijk.

Vanmiddag in de zon weer geweest en een nieuw nest Kieviet gevonden met twee eieren. Hij zat op het nest en was strooitjes aan het smijten. Ik peilde op een schuur bij Gijs en moest toch nog flink zoeken. Het nest op perceel drie heeft nu drie eieren. Om afstand tot het nest te behouden met telelens gefotografeerd.

 

Anthocyanen.

 De nieuwe uitlopers van de Glansmispel staan er vuurrood bij. Na verloop van tijd verdwijnt die rode kleur langzamerhand, de cellen zijn dan bestand tegen te fel zonlicht, jonge cellen nog niet en hebben anthocyanen als beschermende stof. Het is een pigment dat opgelost is in het vocht dat in de vacuole van de cel zit. Het is een antioxidant dat beschermend werkt. Verder is het een ontstekingsremmer, het is een anti-verouderingsmiddel,  en nog een paar werkingen. Ik vraag me af of de plant al deze effecten nodig heeft. Maar goed, vast wel anders zouden ze afwezig zijn. Andere bekende anthocyaan-dragers zijn Rode Kool, Rode Ui, Bosbes, jonge blaadjes van Rozen etc.etc. . Als ik nou eens een salade van die bladeren ging maken? Pure gezondheid.

Samen gezellig de winter door.

 Bovenstaande situatie in een struik in mijn tuin,  heeft niets te maken met de voortplanting, er wordt niet gepaard in deze situatie. Lieveheersbeestjes zoeken elkaar in de herfst op om gezamenlijk de winter door te brengen. Dat kan een kier of spleet in huis zijn, dat kunnen allerlei holtes en afgevallen bladeren zijn, ze zoeken elkaar op en dat kan tot irritatie leiden. Ik heb het een keer meegemaakt toen we met de caravan in de buurt van Nijmegen stonden. Honderden , zo niet duizenden Lieveheersbeestjes kwamen op de kieren van de caravan af. We maakten alles potdicht toen ons bleek wat de bedoeling was. 

Als ik mijn boot te laat winterklaar maakte , zeilen aftuigen, mast eraf, water eruit, etc. , kon je er vergif op innemen dat het opgerolde grootzeil vol zat met Lieveheersbeestjes. Allemaal platgetrapte kevers in het gangboord die niet  ontsnapt waren  aan onze schoenen. Niet zo'n leuke bezigheid dus.