Slobeend

Zij zijn er ook weer: Slobeenden. In de winter hier en daar losvliegend nu in het voorjaar gepaard. De grotere slobbersnavel valt op , het vrouwtje heeft de bekende vrouwtjeseend veren ( met schutkleur) en het mannetje een hagelwitte borst met daaronder een bruin lijf. En een groene kop. 

Ik heb elk jaar wel een paartje Slobeend aan het broeden. Maar het is een hele kunst de plaats van het nest te vinden. Ze bouwen het nest namelijk niet langs de slootkant maar midden op het weiland. De aanwezigheid wordt door het mannetje verraden, ze zwemt zenuwachtig en zeer attent in de sloot. Gaat op een gegeven ogenblik op de vleugels en gaat in cirkels om je heen vliegen. Dan weet je hier is een nest maar waar? Moet je dat weten? Nee , niet direct maar als je weet dat er een paar dagen later gemaaid wordt en je niet wil dat het vrouwtje uitgemaaid wordt moet je maatregelen nemen. Ontdek het nest. Ik heb wel eens het hele weiland afgezocht met een paar neststokken in beide handen opzij, in de hoop dat je het vrouwtje van het nest jaagt, Anders is het een verloren zaak. Als je tijd hebt kun je ook net zo lang wachten totdat je het vrouwtje na foerageren naar het nest ziet terug sluipen. Een broedende Slobeend kost je handenvol tijd, maar het is wel spannend,

Fuut op nest

 Overal zie je paren Futen, bezig met het bouwen van een nest ergens in het verborgene. Een nest kun je het nauwelijks noemen, meer een drijvend eilandje in een sloot. Deze Fuut, op een nest in de Bosdijk, viel op door de witte hals. Meestal zijn de nesten meer verborgen, maar op deze plek kan er ook niemand bij . Het nest rust op een basis van groene Plompebladen. Die zijn van verre aangesleept want nergens in de directe omgeving zijn Plompebladen te bekennen. Dat is de basis van het nest dat verder bestaat uit wat bij elkaar geraapte stengelbladeren. Ik heb gewacht tot dat de Fuut even van het nest zou gaan om de eieren te zien. Maar als de Fuut  vertrekt dekt zij de witte eieren toe met smerige stengels zodat ze na een paar dagen goor en vuil zijn.

Straatflora

 Op een weinig belopen plekje tussen de geparkeerde auto;s staan de mooiste planten. Klein, want groter zou hen de das om hebben gedaan door de passerende automobilisten. Dit is de Bosveldkers, een kruisbloemige die algemeen is in Europa. Meestal eenjarig waarbij het plantje in de winter al ontkiemt en bloeit in het voorjaar, zoals deze dus. 

Kievietsbloem

 In mijn tuin staan de Kievietsbloemen weer boven de grond. Ze worstelen zich door de blaadjes van de Sneeuwklokjes, ben benieuwd hoeveel er dit jaar zullen staan. De Kievietsbloemen in het wild zoals langs de Ter Aase Zuwe zijn in geen velden of wegen te ontdekken.. Door de kou of andere oorzaken?

Bijna ruzie.

                                                                                                        Wat doen die hier? Dit is ons territorium.

2 broedende Kievieten

 Twee verschillende Kievietsnesten ,waarop alle twee gebroed wordt. Allebei de laatste twee dagen eieren erbij gelegd. De afstand tussen de neststok en het nest lijkt klein, in werkelijkheid is het wel twee meter. Bovenstaande foto is wederom met de telelens genomen.

De Kieviet broedt gedurende 26 tot 29 dagen, dat betekent dat ze rond de 18 tot de 21 april moeten uitkomen.

Op zoek , in de mist

 Het was alsof ik tegen een muur aanreed, toen ik polder Demmerik binnenging. Polder Derde Bedijking, mijn achtertuin, had maar een neveltje. Ik kon in Demmerik nauwelijks het tweede perceel zien en deed waarvoor ik was gekomen: kaartje in de camera wisselen en batterijen verwisselen. Vanwege de kou deed ik dat maar in de auto. Dan maar heen en weer lopen. Toch was er wat te zien: op mijn sta-plek op de dam kreeg ik het eendenpaar op de eerste Knotwilg in de gaten. Wilde Eenden broeden graag in een knotwilg. Dit paar zocht een nestplaats en koos daarvoor , hoop ik, deze Knotwilg uit. Maar dat het mistte is wel duidelijk.

Vanmiddag in de zon weer geweest en een nieuw nest Kieviet gevonden met twee eieren. Hij zat op het nest en was strooitjes aan het smijten. Ik peilde op een schuur bij Gijs en moest toch nog flink zoeken. Het nest op perceel drie heeft nu drie eieren. Om afstand tot het nest te behouden met telelens gefotografeerd.