Wier

 Knobbelzwanen foerageren meestal op een weiland. Ze hebben zo hun vaste plekken om gras te eten. Hebben ze jongen zoals op de foto dan zie je ze meer op het water. Waar ook weer gevoerd wordt. Pa en ma Knobbel tasten met hun lange kop en hals de bodem van het water af en slepen wat planten mee naar boven. Hier heeft de ouderzwaan wat wier mee omhoog genomen wat zeer in de smaak valt bij de jongen. Het laatste stukje dichtbij de kop eet hij/zij zelf op. En weer wordt er gegrondeld door de ouders. Een hele poos. 

Gutatie

 KOPFOTO. :Dit is geen achtergebleven regenbui op een blad van Vrouwenmantel maar hier wordt heel duidelijk het overtollige water  dat opgenomen is door de wortels naar buiten afgevoerd. Dit vindt plaats door de openingen aan de rand van een blad als openingen aan het einde van de vaatbundels ( die door de nerven lopen). We noemen dit gutatie en is dus geen verdamping.

Phytomyza miniscula

'k Heb er wat moeite voor moeten doen, maar het is toch gelukt: de mijnen van een mineermot in eigen tuin ontdekken. De plant waar deze bladeren op zaten was een Akelei. Het zal wel een wilde zijn, ik kan me niet herinneren dat we deze vele jaren terug geplant hebben. De mineermijnen worden naar het eind steeds breder want de rups die er in zit wordt steeds groter. Het woord mijnen is geleend van de mijnwerkers die ondergrondse gangen graven. Deze mineerrupsen zijn hier behoorlijk tekeer gegaan, een groot deel van het blad is opgevreten. Het gekke is dat je aan de onderkant niks ziet. De rups heeft vulweefsel en steunweefsel dat tussen de epidermis  boven en epidermis onder zit opgegeten. Boven ook de epidermis opgegeten, onder niet. Boven is alleen de cuticula (opperhuid) over.

                                                                       Wilde Akelei

Grazende Koeien, rammelende Hazen

 Met dit mooie weer zijn de koeien vroeg buiten om te grazen. In de loop van de dag keren ze terug naar de melkrobots en om te herkauwen.  

De Hazen zoeken elkaar nog steeds op, ze blijven rammelen. Al is het minder intensief als een paar maanden eerder. Er zijn jongen geboren die de hele dag op dezelfde plek verblijven. 's Nachts worden ze gezoogd. Moeders vertrekt weer na het zogen. Zo geeft ze haar geur nauwelijks af aan het jong en is het moeilijker te vonden voor roofdieren.

Ouderzorg

 

Futen zijn er meer dan je in de gaten hebt. In elke brede wetering of plas van onze polders zitten  wel een paar. Op Bosdijk in ieder geval in elke plas één paar, maar misschien in de noordelijke plas wel twee. Ze hebben allemaal jongen. Vanochtend had ik het geluk, eindelijk, om het paar in de noordelijke plas bezig te kunnen zien met de jongen. De ene ouder diende als drijftil, drie jongen zaten uitgebreid op de rug (zie foto), terwijl de andere ouder zijn/haar best deed om prooien te vangen. Dat lukte regelmatig en dan werden de jongen gevoerd, op de rug van een ouder. De dames en heren juvenielen  wensten niet van hun plek te komen. Op de onderste foto heeft een ouder een kreeft gevangen, geen bezwaar, er zijn er genoeg. De kreeft, zo'n beruchte, werd smakelijk opgepeuzeld.

Wat is gewoon?

 De libel die ik het vaakst tegenkom in mijn tuin is de Gewone Oeverlibel. Al meerdere malen op de plaat gezet, maar het blijven prachtige beestjes. Noem het maar gewoon. Dit is een vrouwtje, manlief heeft een blauwe berijpte kleur. Komen vooral voor in de buurt van water, maar er zijn uitzonderingen zoals mijn tuin. Strijken vaak neer op uitkijkposten: een rand van een tuinstoel, een ijzeren houder voor vogelvoer zoals op de foto, een uitstekende tak, noem maar op. 

Grutto is uit! Vanmorgen weer even naar de Grutto op perceel 3. Bij het naar binnen gaan van het perceel kwam er niks omhoog en alarmeerden geen Grutto's. Zouden er jongen zijn? Die zijn dan de laatste 48 uur geboren. Zaterdag nog eieren, nu een leeg nest. De jongen zijn door de ouders meegenomen naar een weiland met kort gras. In de meter gras die op 3 staat kunnen ze geen poot verzetten. Geen eierschalen, Grutto's brengen de lege schalen weg met gevolg een leeg nest. 

Alle Brandkruidbloemen bloeien

 

Het Brandkruid (Phlomis) behoort tot de Lipbloemigen. De kelk- en kroonbladen zijn met elkaar vergroeid tot de lipbloem. Een onderstuk en een bovenstuk. Als de hommel ( bijv.) landt op het onderstuk komen door hefboomwerking de meeldraden naar beneden waar op dat ogenblik het beestje zich bevindt om honing te  scoren. De helmhokken van de meeldraad komen  daarbij op de rug van de hommel en wordt er door de beharing wat stuifmeel afgestreken. 

In het bosje meeldraden zit ook de stijl, een vrouwelijk orgaantje. Deze stijl vangt "vreemde" stuifmeelkorrels op en transporteert ze naar het vruchtbeginsel dat veel dieper in de bloem zit. Daar vindt de bevruchting plaats.