Opwarmen in de ochtendzon.

 Een Struiksprinkhaan laat zich opwarmen door de ochtendzon, zoals vele insecten doen. Een periode van rust, stil zitten op een blad of de deur van mijn schuurtje om de juiste lichaamstemperatuur te krijgen. Ik vraag me af hoe de sprinkhaan zo hoog is geklommen , of gesprongen. Waarschijnlijk aangetrokken door het schuurlicht. 

Maar als je goed kijkt en telt kom je  tot de ontdekking dat hij de rechterachterpoot mist. Hoogstwaarschijnlijk een  springpoot. De linker is ook dik dus ook gespierd denk ik.  Het is een mannetje want hij heeft een bruine streep over het achterlijf. Twee kleine bruine vleugeltjes en voorop twee ogen.

Om de springvaardigheid te toetsen heb ik de sprinkhaan gekieteld met een stengel  bieslook. Hij sprong niet,  maar verschoof al lopend. En toen kwam de ramp: hij verloor het contact met het hout en viel. Hij viel midden in een web van een Kruisspin. Die sliep niet en ging gelijk de sprinkhaan inkapselen met web. Ik voelde me wel schuldig maar het had geen zin een poging te doen om de sprinkhaan te redden. 

Na de inkapseling ging de spin eerst het web herstellen en toen pas de sprinkhaan volspuiten met gif. Zielig. 

Smalle Randwants

Niet alleen Honingbijen deden zich tegoed aan de nectar en  stuifmeel van de Klimop, ook andere Geleedpotigen smulden ervan. Alleen het viel niet zo op. Ook een enkele wants zocht het voedsel, dit is de Smalle Randwants. De meeste wantsen zie ik in de Gele  Kornoelje deze was enigszins verdwaald, of niet ? 

Herkenbaar aan de smalle lichaamsbouw, aan de hoekige schouders en de poten en dijen hebben dezelfde kleur. Bij wantsen ook vaak anders.  Ze doen geen cent kwaad en zoeken  in de herfst en de winter de huizen op om te overwinteren.
 

De eerste Smienten

 Enkele tientallen Smienten hebben weer de sprong uit het noorden aangedurfd,  ik zag ze weer in de Bovenlanden, het  bekende Smientenwinterkwartier in deze omgeving. Ze komen uit het hoge noorden en West-Siberie. Onze weilanden zijn voor ze een lekkernij, mals gras dat ze graag lusten.  Op de foto vooral mannetjes in eclipskleed. Dat kleed krijgen ze na de broedtijd en is donkerbruin gekleurd. Vrouwtjes hebben dit kleed niet, het blijven vrouwtjes. Het begin van het eclipskleed kondigt zich aan door het verlies van  alle slagpennen. Ze kunnen dan  een korte periode niet vliegen ( Onze Wilde Eenden ook) Als ze hier komen hebben ze de slagpenrui al gehad, vliegen kunnen ze als de beste. Ze kleuren verder uit en krijgen dan ook de bekende smalle felgele kopstreep. Ik zag er al één met zo'n streep.

Ondanks de grote aantallen in de winter blijven er in het voorjaar maar weinig hier om te broeden. Het gaat om 20-40 broedparen. De winteraantallen daarentegen zijn enorm: rond de 900.000 Smienten overwinteren in ons land. Ze voeden zichzelf en de boeren die met een zwerm Smienten op zijn land zit kan daar dan ook een vergoeding voor krijgen.

Grote Glimmerinktzwam

 Nadat mijn tuin, inclusief grasveld, was verwoest door mijn achterkleinkinderen, zo noemde ik de Kippen die waren uitgebroed door mijn echte kleinkinderen met een broedmachine uit Barneveld,  waar de bevruchte eieren ook vandaan kwamen, heb ik in overleg met mijn hovenier Tonnie de tuin weer het aanzien gegeven van een echte tuin. Als één van de weinigen in de buurt heb ik gras, met een groene rand van struiken en heggen. In de zomer heerlijk voor de kleinkinderen om op te spelen. 

Maar in Tonnie's graszoden zat niet  alleen gras maar kwamen ook (aangewaaid?) andere groene en niet-groene planten: Hondsdraf, Paardebloem, Boterbloem, Witbol( grassoort) etc. . Niet-groeneplanten (schimmels) Mycena, en nu deze inktzwam: Grote Glimmerinktzwam. Het duurde ruim een dag , zie foto, en vanochtend was de Gewone Glimmerzwam al weer aan het afbreken, dwz vormen van inkt ( zie foto)

                                  inktzwam

 De naam glimmer komt van de kleine glimmende korreltjes  die op de jonge  Glimmerzwammen zitten.  Vergroot de foto maar eens.                                 

Doorverteld.

 Al die Honingbijen die overdag in het zonnetje op mijn bloeiende Klimop zitten moeten het ergens gehoord hebben: bij Sneuper bloeit de Klimop, die vol zit  met stuifmeel en nectar. Dus, allen vliegen naar mijn Klimop. Waar die precies is, daarvoor hebben ze een dans. Op elk moment in de zon zitten er plm. 50 Honingbijen die heen en weer vliegend een rijpe bloem uitzoeken.

Als een voedselbron dichtbij is , ongeveer 50-100 meter danst de bij de rondedans: Hij danst op een raat in een cirkelbeweging, Waar precies wordt er niet bij "bewogen". 

Is de voedselbron verder op dan wordt de kwispeldans gebruikt ook op een raat. De bij maakt een figuur in de vorm van een 8 waarbij hij het rechte stuk kwispelt  met het achterlijf. De richting van het rechte stuk wijst naar de hoek ten opzichte van de zon. De duur van het kwispelen heeft te maken met de afstand.

Pracht en praal

 De pracht en praal van een Kruisspin. Een macro-foto. Het hele lijf is scherp, de achterpoten bijna scherp. Het meestal duidelijke kruis is bij deze spin niet aanwezig. Alle poten hebben kleine stekeltjes, functie daarvan is me niet duidelijk. Veel insecten hebben stekeltjes op de poten. De ogen zijn net te zien, maar wat voor witte haartjes direct achter de ogen zijn ? Begroeiing van het kopstuk? Ik kan het niet vinden in de literatuur. De spin zit in het hart van het web, alwaar chaos troef is. De grote rest van het wielweb ziet er veel gedisciplineerder uit.

Eindelijk een IJsvogel.

 Elke dag dat ik de polder in ga loer ik op een IJsvogel. Uitstekende takken, paaltjes en palen langs de waterkant., alles wat maar uitsteekt in de buurt van water en een geschikte plaats voor een IJsvogel is , houd ik in de gaten. Tot nog tot 0,0. Maar vanochtend bij de zuidelijke plas van Bosdijk was het raak; ik zag een schicht over het water scheren, had de tijd om de kijker te pakken  en kreeg 'm te pakken. Aan de overkant in de ruige wal op een uitstekende tak was íe neergestreken. Zonder kijker niet te zien. Snel de camera met telelens gepakt en foto's genomen. Ik wist ongeveer waar de IJsvogel neergestreken was. Die plek meermalen gefotografeerd zonder dat ik het vogeltje zag, Op hoop van zegen. Thuis alle foto's nauwkeurig bekeken en eindelijk zag ik de IJsvogel zitten. Even later moest ik weer zoeken, Weer zag ik 'm. Direct maar de foto bewerkt voordat ie weer onzichtbaar was. Het is een amateurfoto maar ik neem er genoegen mee, de scherpte, voor zover aanwezig,  gaat bij verdere vergroting verloren en ik laat het zo.