De eerste Kollen in m'n "achtertuin".

 Bij het lopen van m'n Argonrondje de eerste Kollen gehoord en gezien in mijn "achtertuin" ( polder De Derde Bedijking). Ik vermoed dat ik nog nooit zo snel het dagelijkse rondje heb gelopen, want als ik een keer de Kolganzen hoor roepen ben ik verkocht. Dan wil ik ze in de telescoop hebben. Want stel je voor dat er een halsring bij zit. Met dat halsring-virus ben ik nou al jaren besmet en dat gaat niet over. Mijn vogel-achtertuin ligt aan de overkant van de Oosterlandweg en kan ik zelfs vanuit mijn zolderraam voor een groot deel bekijken. Maar het is vrij ver weg, dus na de wandel inpakken en wegwezen. Kolganzen zijn vroeg dit jaar, waarschijnlijk heeft de oostenwind flink geholpen om ze in onze contreien te krijgen. Vorig jaar had ik de eerste Kol op 7 oktober, dit jaar op 21 september in Demmerik. En dan nu een groep van 64 Kollen temidden van 80 Grauwe Ganzen. Helaas geen halsring, maar die komen vast en zeker. Op onderstaande archieffoto een Kolgans met een halsring. Als je naar ganzen kijkt let dan op halsringen. Graag invoeren in www.geese.org.

Butter dyck 1662/ Boterwal 2021

 Schreef ik gister over de Boterwal, vandaag opnieuw. 

Sinds enkele weken ben ik in het bezit van het prachtige boek "Waverveen, van boeren, burgers en buitenlui" , geschreven door Dr. Arie Bloed en Jan Compier. Ik zwerf veel in deze polder en bestelde het direct toen de uitgave werd aangekondigd. Wat een schitterend boek met veel tekst en veel afbeeldingen. Ik zag nog een oud-leerling op een foto staan. Je zou bijna zeggen dat dit de tweede dissertatie van dhr. Bloed is. Wat een werk in gewoon nederlands ( Waverveens?). Ik kan mijn hart ophalen aan oude prenten en oude kaarten. 

Zo staat op blz. 14  een kaart van Rijn - en Amstelland gemaakt door de beroemde kaartenmaker Joan Blaeu uit 1662. De weergegeven situatie is die van enkele tientallen jaren daarvoor. Immers hij moest ook de tijd hebben om een dergelijke kaart te maken. Ik kan bijna alle namen toepassen op de huidige situatie. Tot mijn stomme verbazing zag ik bij wat tegenwoordig de Boterwal heet de Butter dyck staan. ( Rechtsonder op de kaart). Bij nadere literatuurstudie blijkt het pad dan al een paar eeuwen oud te zijn. In de 12e eeuw werd het bij de eerste ontginningen aangelegd om als kerkepad te dienen tussen Portengen-Noord en het dorp Nieuwer ter Aa. Dit weggetje is ook wel Boterkaai en Butterdiek genoemd. Naast functie als kerkepad werd het ook gebruikt door boeren die met boter naar de markten gingen. ( Breukelen?)

Het pad is onderdeel van het Floris V-pad als etappe 4.

Knoopkruid op de Butterdyck

 Landschapsbeheer Utrecht was voor de tweede keer  dit jaar aan het maaien op de Boterwal. In het voorjaar en nu in het najaar. Het maaisel werd met behulp van vrijwilligers, tenminste ze zagen eruit als vrijwilliger, het LB maakt er wel vaker gebruik van, op een lange hoop geharkt en dat wordt eerstdaags weggehaald. Men laat het niet liggen om zo de grond te verarmen waardoor er zeldzamere planten gaan groeien. De Kievitsbloem, die daar ook staat, is er een voorbeeld van.( zie foto onder) Iets verderop was een maaier bezig. Op een bepaalde plek had hij een pol bloeiende planten laten staan, zie foto. Het was echt de enige soort die nog bloeide. Ik moest even denken aan een Kale Jonker, maar dat is tientallen jaren geleden dat ik een Kale Jonker heb gezien, dus zeker was ik niet. De determinatie-computer van waarneming.nl gaf aan dat het met bijna 100% zekerheid Knoopkruid was. Een Schermbloemige, dus familie van de Paardebloem. Knoopkruid is een algemeen voorkomende soort. Ook familie van de Blauwe Knoop, een zeldzamere soort die ooit bij het Demmerikse Bos stond. Ik heb daar eerder over geschreven.

Een Rietgors

Een vrouwtje Rietgors, het mannetje gaat in deze maanden steeds meer op het vrouwtje lijken.. Zijn prachtkleed bestaat uit een zwart kopje. De Rietgors staat niet op de Rode Lijst, hij komt nog in redelijke aantallen voor. Men schat het aantal broedparen op 60.000-110.000. De vogels uit Nederland schuiven in de winter door en worden dan vervangen door vogels uit het noorden en oosten.

Giftige Adder

Mijn jongste zoon maakt regelmatig op een sportieve fiets de bossen van de Utrechtse Heuvelrug en de Veluwe onveilig. Regelmatig krijg ik dan een foto van een prachtig heideveld of een bospad toegemaild, hij weet dat ik dat zeer op prijs stel. Overigens is een ondergaande zon boven Nes a/d Amstel ook schitterend. Fotograferen is vaak een kwestie van standpunt. 

Nu kreeg ik een foto te zien van 1 van de 3 slangensoorten die we hebben in ons land. Die drie zijn  de Gladde Slang, de Ringslang en de Adder. Op de foto , ergens in de buurt van Epe genomen, ligt een Adder. Te herkennen aan de zigzagstreep op de rug. Ik vermoed dat íe lag op te warmen op een zandpad. Zoonlief wist niet dat de Adder giftig is en een beet erg pijnlijk kan zijn. Niet direct dodelijk maar mensen die gebeten zijn krijgen vaak een dikke arm of een dik been als ze daar gebeten zijn.  Ik heb een keer oud l.l. Edo, woonachtig in Drenthe en daar Adderspecialist is, zien rondlopen met een arm in een mutella minstens 2x zo dik als normaal.Hij had z'n handschoen uitgeleend.

Adders komen hier niet voor, Ringslangen wel. Die bijten alleen maar. Gewoon met rust laten. Ook in Oost Amsterdam schijnen ze veel voor te komen.

Bijna vertrokken

 Hier en daar vliegt er nog een Boerenzwaluw, maar het gros is vertrokken.  Ik zag nog zo'n 5 vogels in Demmerik bij de bruggetjes, waar ze gebroed hebbben, in het reservaat. De grote meute is onderweg naar West en Centraal Afrika. Zo ongeveer tussen Ivoorkust en Angola. Ze trekken overdag in groepen. Die groepen hebben ze in ons land al gevormd, je ziet soms hele rijen op hekken en draden zitten. ( Zie kopfoto). Het aantal broedparen wordt geschat op 210.000 tot 280.000. Ze komen voor op het hele noordelijke halfrond. Ook in geheel Europa. Ze vliegen graag tussen de koeien, daar zijn insecten.

Blaadjes met gaatjes.

 Een steeds groter deel van de natuur is op z'n retour ( of is het haar ?) Ik heb al weer een paar keer onder de Lijsterbes moeten vegen, de bessen zijn eindelijk opgepeuzeld door de Spreeuwen. Nu de volgende stap: bladeren laten vallen. Ik denk dat ook de droogte een rol speelt. 

Hier bladeren van de Witte Waterlelie. Het omhoog waaien is geen aftakelingsproces, maar de gaatjes in de bladeren wel.Tenminste die vallen zo op. Na raadplegen van wat literatuur is de oorzaak van de gaatjes in de bladeren voor mij nog een raadsel. Verschillende oorzaken kom ik tegen: de larven van de Waterleliekever, mineerders, slakken en schimmelziektes.  Ik ben er nog niet uit, ik zoek verder. Graag reacties over dit verschijnsel.