Mier in de melkstal

Meende ik tot voor kort ( dit voorjaar) dat in mijn tuin alleen op de Vogelkers, ook wel Bospest genoemd,  Bladluizen voorkwamen en ik alle mogelijke moeite deed om de Mieren buiten de boom te houden, dit jaar kwam een andere struik met Bladluizen in beeld, n.l. de Glansmispel. Mijn Vogelkers werd te groot en is door Tonnie , mijn hovenier, jazeker,  in een rijtjeswoning een hovenier hebben ( heet dat niet bekakt ?)  tot op de grond afgezaagd. Wel met de boodschap dat er in een volgend jaar nieuwe takken uit de grondstobbe zouden groeien. Wel dat gebeurde, een hoe? Maar geen Bladluis te zien . Ra, ra hoe kan dat ?  

Toevallig draaide ik een blad van de Glansmispel om en zag tientallen Bladluizen !!.  Mieren liepen af en aan. Je ziet de Bladluizen zitten op een vertakking van de hoofdnerf, daar zuigen  zij de suikers uit de  bastvaten op die ze gebruiken als voedsel. ook halen ze aminozuren eruit.  Ze zuigen veel teveel op en de rest wat overblijft wordt uitgescheiden door twee buisjes, sifons, die  achter op de rug van de bladluizen zitten. Het secreet wat naar buiten komt noemen we honingdauw en is geliefd bij o.a. mieren. Vandaar de naam melkstal in de titel.  De mieren strijken met hun tasters over het lichaam van de luizen waardoor er meer honingdauw komt. Ze laten verder de luizen met rust en verzorgen als goede boeren hun melkvee. 

De twee sifons zijn moeilijk te zien, maar door de foto sterk te vergroten zie je bij de tweede luis boven de mier aan de achterkant twee donkergekleurde buisje uitsteken. De sifons. Bladluizen zijn de enigste dieren die dit hebben.