Perzikkruid

Eén van de eerste planten (pioniersvegetatie) die zich kan vestigen op een omgewerkt  ruig terrein is het Perzikkruid. ( Polygonium persicaria). De grond moet niet te nat zijn, voedselrijk en kalkarm. Maar dat zijn veel gronden in Nederland, dus je kunt 'm overal tegenkomen.
Hij dankt z'n naam vooral aan de perzikkleurige bloemetjes die in aren aan de einden van de stengels staan.
De soort behoort tot de Duizendknoopfamilie en is familie van o.a. de Veenwortel, Zuring, Varkensgras en Rabarber. De stengels hebben vele knopen, verdikkingen waar de bladeren aan de stengel zitten.
Toen Jezus aan het kruis hing druppelde er bloed op een plantje dat onder het kruis stond. De vlekken verdwenen niet en sindsdien heeft Perikkruid, ook wel Jezuskruid genoemd, een hartvormige donkere vlek op de bladeren. Dat noemen we toch een legende? Of is het sage? Misschien wel mythe.

Slapen op de Kreupel.

Er is geen Zwarte Stern meer in de polder, toch zijn er omstreeks deze tijd enorme aantallen Zwarte Sterns in Nederland. Ruim 20.000 Blauwjantjes, volksnaam in de Utrechtse Venen, verblijven de laatste jaren op het IJsselmeer, foeragerend, en slapen 's nachts o.a. op de Kreupel. Dit is een kunstmatig opgespoten eiland ongeveer 4,5 km. uit de kust bij Andijk. Het staat niet eens op de kaart.
Zulke grote aantallen hebben we niet in Nederland als broedvogel, veel vogels komen uit Oost- en Noord Europa. Ze verblijven hier om op te vetten om over een paar weken te vertrekken naar Afrika. De bekende plek voor de kust van Mauretanië: de Banc d'Arguin.
Er zijn ook Zwarte Sterns die door vliegen en zich verspreiden langs de hele westkust van Afrika.  Zo kreeg ik een paar jaar terug een mailtje van ecoloog Jan vd. Winden met de mededeling dat een Zwarte Stern, die hij geringd had op de Vinkeveense Plassen, gevangen en weer losgelaten was in Namibië. Behoorlijk zuidelijk dus.
Op de foto een Zwarte Stern die aan het ruien is naar het winterkleed, grote delen van de kop worden wit.

Akkerhommel.

Gister schreef ik het al, weinig soorten hommels op de Vlinderstruik en IJzerhard. Beide soorten staan weer in volle bloei. Maar er komen weinig insecten op af. De Akkerhommel is de meest voorkomende hommel in ons land. Makkelijk te herkennen aan de oranjebruin gekleurde beharing op de rug en het staartstuk. Die kleuren kunnen nogal varieren, van lichter naar donkerder. De Akkerhommel heeft een lange tong en zit daardoor op langwerpige bloemen waarin de honing diep in de bloem zit. Zoals de Vlinderstruik bijvoorbeeld.
Het witte vlekje aan de poten is  net als bij de bijen een korfje waarin stuifmeel verzameld wordt, voor de jongen en hun eigen voedselvoorraad.
Hommels zijn niet agressief, steken doen ze niet gauw. Ik ben wel eens gestoken toen ik een hommelnest in de composthoop wegspoot. De buurvrouw was allergisch voor wespensteken, dus waarschijnlijk ook voor hommelsteken.

Goed weekeinde .

Gewone Vliegendoder.

Twee parende Gewone Vliegendoders. Ik veronderstel dat het mannetje bovenop zit omdat dit beestje de kleinste is. In het vrouwtje zit nog altijd de eierlegmachine waardoor de meeste vrouwtjes bij veel soorten dieren wat groter zijn. Hoe de zaadcellen van het ♂ in het ♀ komen weet ik niet, ze zullen geslachtsorganen hebben die ze hiervoor gebruiken.
Toevallig liep ik de tuin in met camera om eens wat hommels te platen, er zat maar  één soort op de Vlinderstruik, de Akkerhommel. Bovenop een speelauto van de kleinkinderen was bovenstaand echtpaar druk bezig nageslacht te verwekken.
♀ ♀Vliegendoders vangen vliegen die ze in eerste instantie niet doden maar verlammen. (het mannetje mag alleen een vrouwtje bevruchten). De verlamde vlieg wordt naar het holletje gesleept dat er uit ziet alsof het de ingang van een mierennest is. Binnen in  een gang met holletjes waarin   verlamde vliegen bewaart worden. Die krijgen allemaal een ei van de vliegendoder  "opgeplakt" . Het larfje dat uit dat eitje komt vreet de vlieg van binnenuit leeg, die gaat na verloop van tijd dood. Het larfje verpopt zich en hieruit komt weer een volwassen imago en is de cirkel gesloten.

Onze Rode Hazelaar

Onze Rode Hazelaar heeft zowaar drie hazelnoten geproduceerd.Dit is er één van, hij zat nog aan de struik, de andere lagen op de grond en er was op getrapt, door mij. Geen spijt, ze zijn niet te eten. In het verleden hebben we dat ook al eens geprobeerd, maar het is niks. Misschien moeten we ze roosteren.
Ik denk dat dit een ondersoort is van de gewone Hazelaar ( Corylus avelana ) de rode heet Corylus maxima "Purpurea". ( geen familie van H.K.H.)
Het is een sierstruik die het vanwege de in het voorjaar donkerrode bladeren goed doet in een tuin. Later verdwijnt de rode kleur en worden ze groener. Hij moet in toom gehouden worden anders groeit íe tegen de klippen op. Vandaar Maxima.

Damhertkalveren in het park.

Vandaag onze bijdrage weer eens geleverd aan de Nederlandse economie door op de kleinkinderen te passen. Niet alleen door  extra snoep, appelsap, ijsjes, koekjes, etc.etc. wordt zo'n dag tot een plezierig verblijf gemaakt, ook verschillende uitstapjes behoren daartoe. Bij ons is een bezoekje aan het hertenkamp in de Proostdij-wijk bijna een must. Oud brood mee voor de hertjes. Damhertjes.  Tot mijn verbazing liepen er drie jonge kalfjes rond, mooi gezicht. De enige bok die  er rond loopt heeft dus z'n best gedaan. En toen gingen ze ook nog drinken bij de moeder. Aanschouwelijk onderwijs noemden we dat vroeger, het bestaat nog wel maar zal wel een andere naam hebben.
Aangezien ik zelf geen goede foto heb , en ook geen camera bij me had, heb ik Cees Willemsen z'n archief geraadpleegd en zie daar een Damhert in de duinen.

Wespennesten

Heb je ook zo'n last van Wespen? Valt nog mee, vind ik, maar de rest van de aanwezigen reageert vaak nogal fel en paniekerig. Maar die Wespen komen niet voor ons, die komen wat lekkers drinken, zoet als het kan. Zo langzamerhand zijn de larven in het nest zich aan het verpoppen of hebben dat gedaan, waardoor de bron zoetigheid ( is de ontlasting van de larven ) in het nest is opgedroogd. De volwassen Wespen vinden die zoetigheid erg lekker. Als dat er niet meer is gaan ze op zoek in de buurt en dat zijn onze glazen prik en aanverwante vloeistoffen. Ze hebben dat zoet nodig om te overleven.
Ondertussen gaat de bouw van het nest de hele zomer door, immers de larven worden volwassen imago's en daar moet ook woonruimte voor geschapen worden. Een  deel van de werksters houdt zich hier mee bezig: zij knagen aan hout, vaak ongeverfde deuren en/of tuinstoelen van hout. Kijk maar eens bij je in de tuin, in het donkere hout heb je hier en daar spoortjes van lichtere tinten hout. Als je geduld hebt zie je wel eens een Wesp aan je deur knagen ( zie foto) . Het afgeschraapte wordt opgerold tot een bolletje en meegenomen naar het nest. Ze maken er een soort papiermaché van en daarmee vormen ze de wanden van het nest. Een prachtig gezicht.