Op weg naar de Delta.(logje no. 1998)

 De hele ochtend grote groepen Kolganzen, die op behoorlijke hoogte over kwamen, richting de Delta ( zuidwest). Als ze zo hoog vliegen zijn dat geen ganzen die uit de Waverhoek, Groene Jonker of de Haarrijnse Plassen komen.  Dat is voedsel - en slaaptrek. Dit is trek naar een geheel ander gebied. De vogels vliegen veel hoger. Ik heb een keer een V-vorm Brandganzen zien verdwijnen in de onderste laag wolken. Hoog dus. Bij invallende vorst of sneeuw in Fryslân kun je er op wachten, grote groepen ganzen komen over. De Ronde Venen liggen in de trekroute van Fryslân  naar de Delta. Ik heb dit verschijnsel regelmatig waargenomen. 

Foto is genomen telelens op 400 mm. 

Van duinen naar polder. ( Logje no. 1997)

 De Aalscholver kiest het zekere voor het onzekere , hij gaat er vandoor.  Het paartje Bergeenden doet het rustiger aan, ze zwemmen argwanend weg doordat ik het raam opendraaide om een foto te maken. Het mannetje (links) is te herkennen aan de knobbel op de snavel. Een vrouwtje heeft dat niet. Het verbaast me dat ze nu al weer in onze polders rondzwemmen, ze ruien hun veren in het najaar in het Waddengebied. Duizenden Bergeenden trekken daar naar toe en kunnen net als de andere eendensoorten,  door het missen van de slagpennen,  een poos niet vliegen. Oorspronkelijk was het een vogel van de kust waarbij ze nestelden in verlaten konijnenholen. Nu zijn ze noodgedwongen veel meer in polders te vinden doordat het aantal Konijnen dramatisch achteruit is gegaan. Hier broeden ze ook in holletjes onder bruggetjes en dammen en  holen op een erf. Bekend is dat ze de jongen verzamelen in creche's , een grote groep jongen wordt dan begeleid door enkele volwassen vogels. 

Het regent ( logje no. 1996)

                                                    Ze lijken op elkaar, als twee druppels water.

Wondhout (Callus).(logje no. 1995)

 Ik was benieuwd naar het Korstmos wat bij een afgestorven tak van de Lijsterbes in de tuin te zien is. Het is het albekende Kapjesvingermos wat ik regelmatig tegenkom ( zie o.a. logje 20 november j.l.) Maar toen ik de afgestorven tak en wat eronder hing beter bekeek was ik zeer verbaasd: allemaal randen naast elkaar in het midden wat dunner als aan de zijkanten die ook nog wat omhoog steken. 

Ik zal proberen het te verklaren na wat huiswerk gedaan te hebben. Ik was bekend met het verschijnsel wondweefsel, ook wel wondhout of callus genoemd.  Als een stam of tak een wond krijgt door snoeien, door van buiten komend onheil, etc. probeert de boom de wond af te sluiten door de vorming van wondweefsel. Dat kan jaren duren en daartoe heeft de boom meer mogelijkheden om schimmels, virussen , bacterien buiten de deur (boom) te houden. De cellen op die plek vormen stoffen die de ziekteverwekkers bestrijden. Ik veronderstel dat de afgestorven tak op de foto ook een soort wond is en al een aantal jaren elk jaar een randje wondweefsel produceert. Het lijkt wel wat op jaarringen. Maar dat is een heel ander verhaal. De Lijsterbes, alle bomen trouwens,  groeit in de dikte, secundaire diktegroei, waardoor de randjes weefsel uitgerekt worden. Daardoor gaan de uiteinden wat omhoog staan. De oudste randen zijn het meest uitgerekt.

Vreemd vind ik dat het stukje verrotte tak niet verdwijnt, misschien is een Lijsterbes een sterke boom. 

Een Blauwe Grauwe

 Vanmiddag met het raam open aan lijzijde ( voor de niet zeilers: dat is de kant die uit de wind is, de windkant is de loefzijde) was het wel te doen, ganzen kijken. Zo nu en dan het zonnetje, maar die stond soms achter de ganzen zodat het vaak lastig kijken was. Langs de Gagelweg overal verspreid plukjes ganzen die graasden met de kop naar de weg, omdat de wind daarvandaan kwam.  Ik kreeg een Grauwe Gans in het vizier met een halsring, maar na het poetsen ging de gans slapen. Dus wachten. Uit ervaring weet ik dat de slaapjes meestal niet zo lang duren, hoogstens een 10 minuten. Ook bij deze vogel. En toen werd het snel duidelijk dat het PP9 was, ik dacht daar zwart, maar thuis bleek op de foto's dat het donkerblauw was. PP9blauw. Pas geringd, 15-7-23,  in Noorwegen op het eiland Husvaer bij de plaats Brasoy. Een eind richting Lofoten.  Het geslacht en de leeftijd is niet ingevoerd. Toch al twee keer in ons land afgelezen . In de Kollumerwaard 12 en 13 -11. En nu hier. 

Langpootmug

 Dit is wel een latertje en dan ook nog in een stadstuin op mijn schuur. De meeste Langpootmuggen ( zie foto) kom ik in het voorjaar en de zomer tegen in het weiland waar ik aan weidevogelbeheer doe en ik veel fotografeer. Hun larven ( emelten genoemd en lelijk van uiterlijk) zitten vooral in de weilanden waar ze zich te goed doen  aan de bladeren , niet de wortels, van de planten. Bij sommige landbouwers is de schade aanzienlijk en ze  kunnen biologisch bestreden worden met bijvoorbeeld aaltjes. Kauwen en Spreeuwen jagen er ook op. 

Ik heb op 17-9-2019 ook een foto van een Langpootmug afgebeeld, deze op de kopfoto is fraaier. De vleugels zijn wat uitgespreid zodat je de tekening kan zien. Ook zijn de haltertjes zichtbaar, vlak achter het eerste vleugelpaar. Hoewel een mug, de Langpoot heeft maar één paar vleugels. De haltertjes werken als  een gyroscoop, Ze helpen bij het koers houden tijdens het vliegen. Een Langpootmug is ongevaarlijk, hij bijt niet. Hij leeft maar enkele dagen , bedoeld om zich voort te planten.

Havikje pesten.

 M'n achtertuin tot aan de Bovenlanden was behoorlijk leeg. Nauwelijks ganzen en die er waren zaten nog   langs de Zuidertocht ook , te ver voor halsringen. Dus maar eens andere polders opgezocht, ook niet veel zaaks. Waar die duizenden Kollen dan zitten, misschien aan de overkant bij de Groene Jonker? Laat ik daar maar weer eens kijken. Je zit daar ook hoog , zodat je over de rietkragen heen kijkt. Bij de Waverhoek is dat de ellende, vandaar dat ik daar nooit meer kom. 

Als je uit het dorp Noorden komt richting Zevenhoven heb je op de hoek van de Kousweg en de Hogedijk een paardenfokkerij/manege. Hun weilanden staan vol hekken om de paarden op verschillende percelen te laten grazen (?). Tot mijn verbazing stonden  er geen paarden, maar zat het vol met grazende Kolganzen en Grauwe Ganzen. Niet bang voor het hekwerk, alsof ze daar wel vaker kwamen. Dat zal best. Maar wel een gek gezicht. Ik moest door het hek kijken of er halsringen waren. Plotseling werd ik afgeleid door jagende Zwarte Kraaien: duikvluchten nemen op een bepaalde plek. Daar moest dus iets zitten dat ze wilden opjagen, of er mee spelen. De telescoop erop en ik zag een grote roofvogel, een jonge Havik gelet op de gele en oranjebruine strepen op zijn lijf. Dat ging een tijdje door. Zwarte Kraaien , is mijn indruk, vinden dat gejaag en gepest wel leuk. De Havik vloog na een tijdje weg, achtervolgd door een enkele Kraai.