Kolgans J20 nog in leven!!

 Hoewel ik de 1500 Kolganzen die er nog zijn in mijn weidevogelbied nauwelijks nog aandacht geef, ik ben nu vrijwilliger weidevogelbeheer in polder Demmerik, kan ik het niet laten zo nu en dan een blik op Geese.org te werpen om enkele door mij afgelezen ganzen op te zoeken. Eens kijken waar ze later zijn afgelezen. Uiteraard kijk ik dan ook bij Kolgans J20zwart. In de eerste van mijn "ganzenjaren" kwam ik J20 regelmatig tegen.  Op 29-12-1999 geringd in polder Arkemheen bij Nijkerk. De eerste 10 jaar van haar leven kwam ik haar vaak (38x) al in november tegen in polder Groot Mijdrecht.  "Zo meisje, ben je d'r weer?" alsof ik een vriendin  begroette. ( Mijn vrouw wist ervan). Uit die tijd komt ook bovenstaande foto die met digiscoping genomen is: fototoestel op de telescoop. Primitief vergeleken met de telelens die ik nu gebruik. Ze is meerdere keren door mij bekende vogelaars afgelezen. 

Na de eerste tien jaar verdween J20 hier uit beeld, zo nu en dan  in de buurt nog afgelezen. Door Tijs en Marianne in de buurt van de Waver en verder veel in Noord-Holland. Voor het laatst op 25-1-2014 in Zoeterwoude (Zuid-Holland) en daarna was het over en sluiten dachten we. 15jaar oud is al heel wat. Tot plotseling op 21-12-2019 de gans weer werd afgelezen in Almkerk. Bijna 6 jaar onder de radar!!  Opwinding. Zelfs kwamen er foto's aan te pas om te bewijzen dat de 0 een 0 (nul) was. Het verhaal is nog niet afgelopen: In maart 2021 verscheen J20 in Zaozernaya, district Brest in de Belarus. 

En vanmorgen toen ik weer eens J20 op Geese.org bezocht is ze NB afgelezen in Neuenfelde, landkreis Wesermarsch in Niedersachsen.  Minstens 24 jaar oud, want ze is als volwassen vogel geringd. Of de waarneming klopt weet ik niet, de aflezer ken ik ook niet. Maar vooralsnog neem ik aan dat het klopt. 

Citroenvlinders wakker.

 Zo net in mijn tuin de eerste Citroenvlinder, een mannetje ! Prachtig fel gekleurd, vrouwtjes zijn wat lichter groengeel. Deze soort overwintert als imago, zoals je 'm hier ziet op de foto. Er is nog niet veel te halen , weinig bloeiende bloemen en dan moeten die bloemen  ook nog nectar aan boord hebben. Toch weten ze blijkbaar voldoende voedsel te vinden. De rupsen die in de zomer uit een eitje komen zijn ook zo groen dat ze niet opvallen op de waardplant waar ze opzitten. Meestal zitten ze in de lengte van de hoofdnerf. Op de foto geen bloeiende bloem, hij zit hier in het zonnetje om even lekker warm te worden.

Afwijkende Kievitseieren.

 Via de app van de Vrijwillige Weidevogelgroep De Ronde Venen kreeg ik van vrijwilliger Peter van der Pauw Kraan de bovenstaande foto die hij gister genomen heeft van een Kievitsnest in zijn weidevogelgebied bij boer Schreurs. (Hij heeft al meerdere nesten met eieren, ik alleen maar twee lege speelnesten van de Kievit ). Het vrouwtje dat deze eieren gelegd heeft, heeft een behoorlijke afwijking in haar schaalklier, de plek waar de eieren een schaal krijgen en geverfd worden. De eieren zijn niet door het water, dat overal op het land staat, toegetakeld. De verf is watervast. Zolang het broed ( 4 eieren ) niet compleet is zit de vogel niet constant op het nest , maar heeft de regen die valt geen invloed op de verf.  Je ziet dat elke stompe pool vol zit met de zwarte stippen die normaal over het hele ei zitten.

Het lijkt wel of er in het ei rechtsboven een scheur zit. Of dit gevolgen heeft voor het jong weet ik niet. Wel is bekend dat bij eieren met een afwijkende kleur, komt vaker voor en is onderzoek naar gedaan,  er normale jongen uit komen. De kans is groot dat deze Kievit volgend jaar weer op dit perceel van de partij is. Weidevogels zijn plaatstrouw. Zelf heb ik enkele jaren een Grutto met een afwijkende ei-kleur op een perceel gehad. Kwam dus terug. Zo ook een Kievit die ik een aantal jaren herkende aan zijn geluid, die had een "spraakgebrek" . 

Ik kom nog terug op de eierleg-machine.

Met dank aan Peter.

Kleine Mantelmeeuw

 

Ik zag'm plotseling in het water van het plasdras zitten, een Kleine Mantelmeeuw. Zwart/donkergrijs  van boven en verder wit. (Een Zilvermeeuw is grijs.) Ik had niet gezien wat de meeuw meesleepte maar zo nu en dan werd een prooi boven water gehaald , die verder werd opgegeten. De snavel van de meeuw zat onder het bloed. De prooi was gelig gekleurd. Wat  zou het zijn? Er zijn in onze polders geen gele kreeften, het was geen ei, een ei is veel kleiner dan wat je op de onderste foto ziet. Gijs, mijn weidevogelboer, dacht aan een jonge Haas. Ik denk dat dat klopt, een jonge Haas heeft ook een geelbruine kleur en rood bloed van een zoogdier. Jonge  vogels zijn er nog niet. 

Kleine Mantelmeeuwen broeden al enkele jaren in het reservaat van Demmerik, waarschijnlijk afkomstig uit de meeuwenkolonie bij Holendrecht. Deze rover  vliegt tijdens en na de broedtijd  systematisch over de sloten en de weteringen. Dit is ook de reden dat wij geen vlotjes meer voor de Zwarte Sterns  uitleggen. Dat zijn lekkere hapjes voor de Kleine Mantelmeeuw.

Op doortrek

Ruim 25 Grutto's op het plasdras, 4 Tureluren en tot mijn verrassing 4 Kemphanen. Allemaal in winterkleed. Waarschijnlijk nog wat te vroeg voor het  aparte mannetjes zomerkleed met een grote verenkraag aan  nek en hals. 

Op de foto vooraan een zich poetsende Grutto en daarachter de Kemphanen. Op de foto niet zo goed te zien maar de  poten zijn geel. 

Helaas geen broedvogel meer, dat was vroeger wel anders door de kruidenrijkere weilanden en moerassen. Ik heb de kempplaatsen , waar de mannetjes met elkaar vechten om indruk te maken op de vrouwtjes, nog meegemaakt. Later kwamen de Kemphanen in grote groepen door het noorden van ons land op weg naar de subarctische zones van Skandinavie tot aan de Beringzee.  In ons land broeden 10-30 broedparen, een zeldzaamheid dus.

Arytaina genistae ( een bladvlo)

Ondanks de kou en de regen vloog er toch wat bij de schuur. Een vaste plek voor mij om te zoeken. Een volslagen onbekende  soort: Arytaina genistae. De determinatie-computer  gaf niet eens een nederlandse naam. Wel een verzamelnaam: een bladvlo.  Er zijn er dus meer van. Toch wel een groot beest voor een vlo. Voorzover ik weet zijn de mensen- vlooien een stuk kleiner. 

Deze soort is nog maar op weinig  plaatsen in Nederland waargenomen. Dus behoorlijk zeldzaam. Op meerdere  plekken in Noord-Brabant, dat  wijst erop dat de  bladvlo vanuit het zuiden ons land koloniseert.
 Er zijn behoorlijk wat soorten en hij wordt samen met de schildluizen en  bladluizen tot een groep gerekend. Elke soort is plantspecifiek, d.w.z. dat een soort zich voedt met één soort plant.

Eersten

Elk voorjaar verheug ik me erop, de bloei van de Kievitsbloemen. Ooit, ruim 50 jaar terug in de tuin van mijn moeder, nu elk jaar bij mij. Een erfstuk dus. Elk jaar komen er een paar bij. Kievitsbloemen doen er jaren over om te gaan bloeien, hier in de knop. De kuif van de Kievit is nog niet te zien. Er zit, in een andere pol,  een witte tussen. 

Een andere eerste, helaas niet zo leuk . Gister de eerste keer gericht gezocht in één van mijn weilanden naar nesten van weidevogels. Ik had aanwijzingen, gelet op het gedrag, dat er wel een nest met een ei zou kunnen liggen. Ik vond het nest, zonder ei. Het weer is ook niet zo geschikt om eieren te leggen. Maar eenden zijn al volop bezig. Ik vond echter een gepredeerd ei van een eend. Welke eend ? Het zou wel eens van een Krakeend kunnen zijn, gezien de witte kleur. Ik vermoed dat een Zwarte Kraai de rover is geweest. Die hakken het ei kapot en slurpen de inhoud op. Een Bunzing of Hermelijn bijten een veel kleiner vierkant raampje in het ei.