Alarm!

 Was ik het gevaar bij de Grutto op de kopfoto, hier een foto met de Bruine Kiekendief ( vr. ) als rondvliegende gevaarlijke predator. Hij heet niet voor niets kiekendief. Vooral jonge vogels staan op het menu. Ze vloog in de buurt van haar nest , maar er waren toch nog een aantal Grutto's en Kievieten die alarmeerden en de Kiekendief probeerden te verjagen. Maar ja, als er jongen zijn moeten die wel gevoerd worden, dus is er regelmatig alarm. 

Ik heb vanochtend geprobeerd de Scholekster te vinden maar die zit toch ergens anders, tenminste als ik het nest niet voorbij gelopen ben. Twee percelen die niet gemaaid worden omdat ze in een bepaald beheersplan zitten. Nou staat er ook niet veel gras om te eten voor de koeien. Op het oude plasdras staat alleen maar Zuring. Daar moest ik doorheen banjeren, terwijl de Kieviet van perceel 3 me weer om de oren vloog. De eieren waren nog niet uitgekomen. Dus wordt vervolgd. De alarmerende Grutto's hebben wel jongen maar die zijn onvindbaar. Plotseling stoof een vr. Fazant omhoog met in haar slipstream zo'n 10 jongen, die allemaal hoe klein ook, op de vleugeltjes gingen. Even later hoorde ik haar zachtjes roepen om de schare weer bijeen te krijgen. 

Witte tijger

 Mijn fotostudio, tuin, is weer geopend. Het begon met een paar Grauwe Schildwantsen, daarna een Groene die zich allemaal in het avondzonnetje zaten op te warmen. Daarbij ook nog een rij Vleesvliegen, zodat  ik besloot de zoomlens op de camera te zetten. Voor dit werk beter hanteerbaar. Pakte goed uit want toen ik vanochtend naar het weiland wilde vertrekken zat er een prachtige vlinder op de schuur. Snel wat foto's genomen waarvan ik er één naar de computer van waarnneming.nl stuurde. Werkt het snelst. Het bleek de Witte Tijger te zijn. Wat een naam voor een ongevaarlijke vlinder. Vroeger heette hij de Tienuursvlinder omdat deze soort altijd na 10 uur 's avonds gaat vliegen.

Het is een lid van de Beervlinders, een grote familie die over de gehele wereld 14.000 soorten telt. In Nederland komen er 34 voor. Met als bekendste de Grote Beer. een prachtige vlinder met opvallende kleuren. 

Het aantal zwarte stippen is wisselend en er zit geen patroon in de tekening. Op zn´kop heeft íe een dikke bontmuts. Het achterlijf, op de foto niet te zien, is geel met zwart. Komt algemeen voor.

Blauwjantje

                                                                             Zwarte Stern

"Zien is kennen" was mijn eerste vogelboek ( oudere vogelaars kennen dat boek wel:  met dat bruine bandje)  er was nog niet zoveel op de markt. Als ik me goed herinner had je ook nog "Welke vogel is dat? "van Van Dobben. Onze "Kist" kwam een paar jaar later. Ik heb 'm nu nog in de auto liggen, maar schiet qua zeldzamere soorten tekort. Die waren nog niet ontdekt. Maar terug naar Zien is Kennen: bij elke vogel wordt een aantal volksnamen afgedrukt. Vaak leuk om te lezen. Zo heet de Zwarte Stern in verschillende streken : Moeraszwaluw, Blauwe Mieuw, Venkraai, Zwarte Ikstern, Blauwstar, Rietzwaluw, Blauwjan ( in deze omgeving bekend) Blaustirns ( Fr.) Merrepikker, Zwarte Moeraszwaluw ( Zld. )  Het woord blauw komt vaak voor. Blauwjantje  is in het Groene Hart een bekende naam. 

Kopfoto met Grutto.

 Vandaag voor het eerst weer even in mijn weidevogelland geweest,  wat een verademing dat ik kon fotograferen  dat het een lieve lust was. Ik heb meer in dit uur geplaat dan in drie weken op vakantie. Terwijl toch het weidevogelseizoen bijna voorbij is. Ik kreeg te maken met een twee Grutto's die hevig alarmeerden. Zie kopfoto. Hoogstwaarschijnlijk hadden die jongen. Gijs, mijn weidevogelboer veronderstelde dat ze afkomstig waren van een paar percelen verderop waar het gras veel langer is als op perceel 3. Verder was er een paartje Kievieten dat behoorlijk tekeer ging doch niet zo erg als de Grutto's. Wat bleek, die waren nog aan het broeden. Een controleur van de Agrarische Boerencooperatie Rijn, Vecht en Venen had het nest gevonden en gemerkt met een neststok.  

Verder rekende ik op een Scholekster, die ik zaterdag ga zoeken.  Een van de twee zat op grote afstand maar erg oplettend in een ander perceel. Tenslotte ging een mannetje Bergeend rondjes om me heen vliegen. Typisch gedrag voor sommige eendensoorten als ze een nest hebben. Ook Slobeenden vertonen dit gedrag. 

Verder veel Zwarte Sterns, zoveel dat ik een moment dacht dat de kolonie weer terug was. Een aantal jaren geleden hadden we naast perceel 5 een Zwarte Stern-kolonie. Echter toen bleek dat de Kleine Mantelmeeuwen uit het reservaat zich te goed deden aan de jonge Zwarte Sterns zijn we met de kolonie gestopt. Toch weer eens proberen?

Franse Veldwesp

 Dit beestje wil maar niet goed op de foto, dwalend door de Gele Kornoelje zag ik hem hier en daar op zoek naar iets. Wat? Dit is de Franse Veldwesp , waarvan ik vorig jaar, 7 juli,  het nestje verwijderde in de schuur. Tot mijn spijt. Ik dacht toen  dat het een gevaarlijker nest zou worden van de Limonade Wesp. Dit is een veel onschuldigere wesp.  Hij kan steken maar doet dit alleen als er gevaar dreigt. Hij jaagt voornamelijk op insekten en is helemaal niet geinteresseerd in zoete stoffen. 

Door de stijgende temperaturen wordt ons land langzamerhand veroverd door de Franse Veldwesp. 

Terug

 Ben weer terug van weg geweest. Ik verblijf nu weer in een Bedijking. Een maand in een bosachtige omgeving met water van de Randmeren geweest. Als je een oerwoud wil bezoeken dan moet je naar die bossen gaan: alles wordt op z'n beloop gelaten, hoogstens wordt een boom die over een pad is gewaaid in stukken gezaagd en langs het pad gelegd, hij mag daar verrotten. Niks wordt er opgeruimd , de natuur gaat haar gang. Daardoor veel bacterien en schimmels, daardoor veel insekten, daardoor veel vogels. Allerlei soorten zangertjes. Ik heb daar in het verleden wel eens een excursie voor onze  IVN-Vogelwerkgroep georganiseerd. Ook toen al veel vogels. Een dichte begroeiing waar je niet doorheen komt. En toch was mijn verblijf daar biologisch geen succes. ik heb bijna geen vogel gezien, wel gehoord, één groot concert. Maar vogeltjes in de kijker, ho maar. De ene keer dat ik mijn telelens gebruikte was bij een Koekoek die in de top van een dode boom ging zitten. Hij werd getergd door een Vink. Ik ging eigenlijk voor de Wielewaal, bekende broedomgeving. Elke dag wel een keer gehoord, maar zien? Geen denken aan. Ik sprak daar een collega-vogelaar die er al 50 jaar komt en maar 6 of 7 keer een Wielewaal heeft gezien. "Dudeljo klingt zijn lied, dudeljo!!"

E nu weer aan de slag in polder Demmerik, de Gagel en de Derde Bedijking. Op de foto de kathedraal van Vinkeveen met de Putakker.

Dasyneura acercrispans ( een galmug)

 Een opvallende knop met vervormde bladeren had deze Spaanse Aak. Hij stond temidden van de gezonde takjes omhoog. Ik moest direkt denken aan een gal. Het befaamde Gallenboek van Prof. Docters van Leeuwen gepakt, gaat altijd mee op vakantie, en de Spaanse Aak opgezocht. Bij het eerste lemma was het gelijk raak: Bladschijf onregelmatig gevouwen en gekroesd, vaak naar onderen toe gebogen, de nerven zijn naar de basis toe verdikt, tussen de plooien leven witte tot roze galmug larven. De galmug is Dasyneura acercrispans. Wat de eerste naam betekent weet ik niet, het is de familienaam  van deze galmug , de tweede naam acer is de Spaanse Aak en crispans beteken samengevouwen of verkreukeld.