Zuidelijke Boomsprinkhaan

 Gister zaten op de onderkant van de jonge verse rode bladeren van de Rode Hazelaar nog wat Bladluizen, ik had een blad meegenomen om ze onder de binoculair te bekijken en ik vond een Dwergcicade, vanochtend weer gezocht, geen Bladluis meer te vinden. Verstopt voor het vocht? 

Wat ik wel ontdekte, ook op de  onderkant van een blad, was een sprinkhaan en wel de Zuidelijke Boomsprinkhaan. Eerst dacht ik dat dit een Reuzencicade was, maar mis, het is de meest voorkomende boomsprinkhaan in ons land. Pas ontdekt in 1992 heeft deze soort zich enorm verspreid. Een prachtig beestje, dit is een mannetje. Kenmerkend is de gele streep van voor naar achter, het bruine vlekje op de schouder, door de foto te vergroten zie ja achter de bruine vlekjes de rudimentaire vleugeltjes. Aan het achterlijf van een mannetje zitten twee  uitsteeeksels, de cerci ( enk.v  cercus.) De functie is nog onduidelijk, misschien bij de paring, wapens (bijv. oorwurm), of soms gewoon rudimentaire orgaantjes. Het vrouwtje heeft hier de grote legboor, ze behoren dan ook tot de familie van de Sabelsprinkhanen.

Foto met camera genomen.

Verbascum thapsus ( Koningskaars)

 

De door de waterslanghaspel ondersteunde Koningskaars ( logje 26 juni) is boven de twee meter, om precies te zijn 2.10 m. Het ziet er naar uit dat íe nog wel even doorgaat met groeien.  De naam  Verbascum heeft te maken met het harige blader-en bloemstelsel . Ook in de bloem bevinden zich "baardharen", van de 5 meeldraden ( helmdraden)  hebben er drie een wollige groei van haren langs de helmdraden ( foto boven), de andere twee, de vroegste, veel minder. ( foto beneden). De stamper is bijna kaal. 

Thapsus slaat op het Griekse eiland Thapsos, een eiland waar waarschijnlijk de talrijk voorkomende plant  voor het eerst is beschreven. 

Broodje poep

 Weer twee Grauwe Schildwantsen die zich te goed doen aan een vogelpoepje uit de Lijsterbes boven hen. Ik heb er al vaker overgeschreven, ze eten het urine-gedeelte op, waarschijnlijk om aan  mineralen te komen die in de vogelurine zitten. Welke weet ik niet, ik hoop dat ooit ergens te lezen .

Het eten van ontlasting noemen we coprofagie: je kunt je eigen ontlasting eten ( bijv. Hazen) , die van een ander individu maar van dezelfde soort (Cavia's) en de ontlasting van een andere soort( Mestkever en dus verschillende insekten.).Ook mensen schijnen wel eens menselijke ontlasting te eten maar daar zit volgens de deskundigen een erotisch tintje aan. Eet smakelijk.

Groene Schildwants

 De kop van een Groene Schildwants onder de binoculair. Vergroting plm. 20x . Opvallend zijn de kleine ogen in vergelijking met andere insekten: een libelle, een wesp een vlieg. Allemaal grote facetogen. Toch is de wants ook een insekt.

Bruinrode Heidelibel

 Niks geen heide, gewoon op de Vlinderstruik. Uitrusten, loeren op een prooi. Dit is een vrouwtje, geel gekleurd. Het mannetje heeft dus een bruinrode kleur. Wel rood maar niet zo felrood als de Bloedrode Heidelibel. 

Biotoop is vooral een stilstaand water, ik heb geen vijver maar in de buurt zijn er een paar. Verder heb je hier zat poldersloten die ook bijna stilstaan. Het is een kleinere grote libel. 

Triest einde.

 De Salomonszegelbladwesp heeft weer toegeslagen: elk jaar veranderen de Salomonszegels in een aangevreten hoop bladeren. Geen gezicht, want het is zo'n mooie plant. Deze bladwesp legt de eitjes in de bladeren, daar komen larven uit, geen rupsen. (zie foto beneden)  De larven lijken op rupsen maar hebben bijvoorbeeld 6 of meer paar poten ( een rups max. 5), maar twee ogen, ( een rups heeft 6 ogen). In ieder geval kunnen ze wel vreten, zie de foto. Als ze volgevreten zijn dalen ze af naar de grond en verpoppen zich in de grond om volgend jaar als vliegend imago tevoorschijn te komen.

Parende libellen.

 Ik had ze  eerst helemaal niet in de gaten, het paartje Gewone Oeverlibellen  dat de liefde bedreef op de rand van mijn tuintafel. Pas toen ze opvlogen zag ik dat het een paringswiel van libellen was. Camera gehaald, want die komen wel terug.  Nog geen 10 seconden later zaten ze er weer. Het mannetje ,met blauw achterlijf,  had het vrouwtje met geel achterlijf achter in de nek te pakken. Het vrouwtje buigt haar achterlijf onderlangs naar voren en brengt de achterlijfspunt naar de onderkant van het mannetje vlak achter het borststuk. Hier ligt het spermapakketje opgeslagen. Dit heeft het mannetje zelf daar gedeponeerd van het primaire geslachtsorgaan in de achterlijfpunt naar het secundaire geslachtsorgaan naar voren. Als het paringswiel tot stand is gekomen vindt uitwisseling van sperma plaats. De eitjes passeren dit sperma-pakketje en worden bevrucht als ze gelegd worden. Meestal vindt dit in of bij het water van een sloot plaats.