Nieuw natuurontwikkelingsgebied langs de Bijleveld.

Op 11 maart 2019 liet ik dit bord ook al zien, vandaag ben ik eens het gebied in geweest. Het was eergister 15 juni en dan mag het. Het broedseizoen is dan voorbij, volgens de deskundigen. Wel, ik heb nog drie nesten gevonden, twee Scholeksters en het nest van de Kleine Plevier. (Gele oogring , zie foto beneden). Van het lange perceel, evenwijdig lopend aan de Bijleveld is het midden afgegraven zodat een permanent plasdras is ontstaan. Honderden Grauwe Ganzen gingen omhoog, door het lange gras in het eerste stuk had ik die niet gezien. Verder drie alarmerende paren Scholeksters, twee daarvan ivm hun nest. Ook de Kleine Plevieren alarmeerden en eindelijk vond ik het nestje: drie prachtige kleine eitjes.
Verder een paar Tureluren, een stel Kieviten, waarvan enkele alarmeerden, foeragerende Zwarte  Sterns, zingende Rietgorzen Houtduiven en Holenduiven en wat poetsende Grutto's. Naar het midden toe werd het plasdras dieper, hier had men de bovenlaag afgeschraapt. Hier zijn de zijkanten van het perceel mee verhoogd. maar wat opviel in de enigszins schuine laag was de ontstellende hoevelheid puin. Ik vermoed dat dit ook toedek is geweest: de scheepjes met turf voor Amsterdam kwamen gevuld met afval terug. Dit vuil werd op de weilanen gegooid om de verzakkingen te compenseren. Toedek noemde men dit. Allemaal oude kapotte ouderwetse baksteentjes, stukken van kruiken en kannen, oude pijpekoppen, enz. Wat een rotzooi. Overal kwamen gelukkig de pioniersplantjes al omhoog, zodat over enkele seizoen de rommel niet meer is te zien.
Op Internet is nog steeds niks te vinden over dit project bij Kockengen. Wel over projecten elders, maar wij wonen hier.

                                                     

Vlaggen en jongen.

Gijs is gaan maaien en heeft het gras om in te kuilen vandaag plat gekregen. Voor mij was perceel 1 van belang: hierop zaten geen jongen meer en kan, als het gras weg gehaald is, dienen om de jongen van perceel 2 op te vangen.
De laatste dagen waren steeds een Scholeksterpaar, een Kievit en een Grutto-paar op 2 en 3 aan het alarmeren. Deze percelen moeten ook gemaaid worden, maar daar wordt hooi van gemaakt en daartoe moet het gras 5 dagen droogte hebben. A.s. woensdag regent het waarschijnlijk zodat de maaidatum is verzet. Toch heb ik vlaggen (vuilniszakken) gezet, zie foto van het vroegere plasdras ( perceel 2), door het geritsel van de vlaggen nemen de oudervogels de jongen mee naar naastliggende percelen waar geen geritsel is en niet gemaaid wordt. De jongen kunnen goed zwemmen en gaan zonder moeite naar de overkant. Ik hoop dat de jongen van perceel 2 naar 1 gaan en die van perceel 3 naar 4. We hebben deze vlaggenparade  wel vaker moeten gebruiken om jongen te redden van de maaibalk. Zie o.a. logje 4 juni 2015.

 
                                          Polder Demmerik met een Hollandse lucht.

Phymatocera arterrima

Onze Salomonszegel is weer in het stadium van aftakeling gekomen. Bloeiend een prachtplant met de witte bloemetjes aan de onderkant van de bladeren en de stengel, maar zodra de eitjes van de Phymatocera arterrima uitkomen en veranderen in rupsjes ( eigenlijk schijnrupsjes) is het gedaan met de fraaie verschijning. In een mum van tijd worden de bladeren opgevreten tot op de nerf door de lichtblauwe rupsen met vooraan drie paar zwarte poten en de rest schijnvoetjes. Van de serie ei, rups, pop en imago is deze rups het bekendst en het meest zichtbaar.
Zodra de rupsen volgevreten zijn, laten ze zich vallen en verpoppen zich in de grond. Tot volgend jaar. Pas dan komen de poppen uit en geven de inhoud,  een in dit geval klein zwart  wespje , terug aan de planten. Dan begint de cyclus van de Salomonszegelbladwesp opnieuw.


Goed weekeinde.

De crèche op stap.

Enkele vogelsoorten kennen het verschijnsel crèche: meerdere jongen worden in een groep verzameld en staan onder "toezicht" van één of een paar volwassen vogels. Zodoende hebben de andere oudervogels bijvoorbeeld meer tijd "voor zichzelf" ( het zijn net mensen) en kunnen ongestoord voedselzoeken. Bergeenden met crèche (regelmatig te zien in de Waverhoek), Eidereenden wat verder weg en Pinguïns een heel eind weg, zijn voorbeelden van vogels met kinderdagverblijven.
Op de foto van vanochtend , genomen op de Botsholse Dijk, loopt èèn volwassen Grauwe Gans toezicht te houden op wel 24 jongen, niet allemaal zichtbaar. De oudervogel deed geen enkele poging ook te foerageren, misschien vertrouwde hij/zij die vreemde man daar achter het hek niet.De jongen werden in ieder geval niet gestoord en graasden rustig verder.
Verderop een andere crèche maar die jonkies mochten uitrusten.

Opnieuw: Gierzwaluwen.

Dit plaatje drukte ik vorig jaar af op 9 juli. Ik dacht dat het de aankondiging van een nieuwe nestelplaats was. Dolblij was ik, een ingang bij de buren zichtbaar vanuit onze tuin!
Helaas, al gauw kreeg ik reactie van Ad van Uchelen dat het de traditionele verkenning van  een eventuele nestelplaats was. Driejarige vogels of vogels waarvan het broedsel mislukt was zochten een nieuwe mogelijkheid om volgend jaar ( 2019 dus ) te broeden.
We zijn zo ongeveer een maand weggeweest en hebben niet kunnen meemaken of de verwachting van vorig jaar ook is uitgekomen. Wat me wel opvalt is dat er constant Gierzwaluwen rond vliegen boven de wijk en vaak ook langs de punt van het dak op de foto. Ik heb nog geen zwaluw naar binnen zien vliegen. Of zouden ze ergens anders zitten?
De kolonie in Ad z'n huis doet het weer goed, als vanouds, kijk maar eens op zijn website  .

Hierbij de kopfoto van de afgelopen week:

Vogelkersstippelmot.

Mijn poppen zijn uit! ( zie ook logje vorige week donderdag.) Gisterochtend zaten er 12 micro-vlindertjes in de afgesloten bloemvaas, die door het stukje laken waarmee de vaas was afgesloten, het folie veroorzaakte beslagen glas,  moesten blijven zitten, zodat ik ze kon zien en tellen en uiteraard fotograferen. Of ze het zagen weet ik niet, maar toen ik het doek had weggehaald kropen ze naar buiten. Vanaf de rand ( zie foto) vlogen ze, het was meer fladderen,  de wijde wereld in en doken  de eerste struik in die ze tegenkwamen, een Liguster. Via Obsidentify, de determinatie-computer van waarneming.nl, kreeg ik de naam door van de Vogelkersstippelmot. De vorige keer was het de Wilgenstippelmot, maar aangezien dit nest in de Vogelkers, Vuilboom, zat neem ik aan dat het  de Vogelkersstippelmot was. Een micro-vlinder die niet in het Nachtvlinderboek staat, dat zijn de macro's.
Ik herinnerde me uit mijn beginnende loopbaan het project  "Koolwitjes in de klas"  van de Vlinderstichting, is nu nog te bestellen, waarbij je poppen van Koolwitjes kreeg  en die dan na verloop van tijd uitkwamen. Was voor veel leerlingen een openbaring.

Eindelijk in bloei, onze Verbascum

Als je het logje van 3 oktober 2918 opzoekt dan zie je een schamele toorts. Al jaren doet deze plant op deze plek, tussen tegel en muur, een poging om voor nageslacht te zorgen, maar tot nu toe is dat niet gelukt. Tekort aan voedingsstoffen misschien? Ik denk dat dit het 5e groei-jaar wordt, normaal is het een tweejarige winterharde plant. Ik ben blij voor de Verbascum dat het gaat lukken , de bloei. En hopelijk zaadvorming.
Hij kan tot twee meter hoog worden, de ene tuindeur is dit jaar zeker geblokkeerd. De Latijnse wetenschappelijke naam Verbascum is een verbastering van "barbascum", een barba is een baard in het Latijn, dit wijst op de dichte wollige, harige bladeren.
Op naar de bloei!




Goed weekeinde.