Bladspringers (Dwergcicaden)

 Gelukkig heb ik een tuin die rijkelijk is voorzien van planten en struiken, een grasveld plus een Lijsterbes. Als alles groeit en bloeit is het mijn fotostudio, ik haal er veel onderwerpen plus een foto  uit. Maar zo langzamerhand groeit en bloeit er niet zo veel meer. Herfst en winter eisen hun tol. Ik was nieuwsgierig of er nog wat insekten te zien waren. Nauwelijks, alleen heel klein vliegend grut dat ik  niet te pakken kreeg, want ze doken allemaal de struiken in. Zo nu en dan een groen, uiterst klein beestje, ik herinner me deze soort eerder te hebben gezien en gefotografeerd, het is een dwergcicade. Dit zijn de befaamde bladspringers, daardoor zijn ze bijna niet vangen. Ik heb dan ook een archieffoto gebruikt, een cicade  op een groen blad. Eén van de bekendste cicaden is het Spuugbeestje, een cicade die zich in de zomer omringt met schuim, ook wel koekoeksspog genoemd. Over de hele wereld zijn zo´n 40.000 soorten bekend. Hoe deze cicade de winter doorkomt?

Ze behoren tot de familie van de Halfvleugeligen, waar ook plantenluizen en wantsen toe behoren.

Bloemskelet onder de bino.

 Ik was in de voortuin bezig wat dode bladeren bij elkaar te vegen toen mijn oog viel op de uitgebloeide bloemen van een  Hortensia. Ik heb een skelet van een kroonblad onder de binoculair  gelegd.  Het aftakelingsproces is duidelijk te zien, als geraamte in het kroonblad is het te vergelijken met het geraamte van vaatbundels in een gewoon blad. De nervatuur komt zelfs overeen. Men zegt dan ook vaak dat kroonbladeren van de bloem aangepaste gewone bladeren zijn. Zonder bladgroen.  Welke mechanieken een kroonblad heeft, beter gezegd de plant heeft , om groene cellen in het kroonblad te voorkomen ken ik niet. Maar die zullen er vast zijn. Kroonbladeren van een bloem kunnen vele kleuren hebben, meestal veroorzaakt door chromoplasten en  anthocyanen.  

Door de buisjes van de nervatuur lopen dus ook houtvaten en zeefvaten. Dat zijn stevig gebouwde cellen, vooral de houtvaten,  zodat die bij het verrottingsproces lang zichtbaar blijven. Zie foto.

Witte Buizerd.

        Ik zag ook nog de witgekleurde Buizerd die ik op 5 december ook in deze contreien  fotografeerde.       

2 Kollen , 3 waarnemingen.

 Zowaar een halsring in de Bovenlanden vanochtend. Dit gebied herbergt over het algemeen meer Grauwe Ganzen dan Kolganzen. Toch UZ5zwart bij een Kol schuin tegenover boer Peek. Is een paar weken terug geringd in polder Eemnes op 21-11-23. Om plm. 10.00 uur afgelezen. Verbaasd was ik een half uur later om weer een U te zien vanaf Molenland. Het was weer UZ5 . Is blijkbaar verhuisd. Dit mag als aparte waarneming gelden. En zo ook ingevoerd.

Ondertussen om 10.15 had ik E6Tzwart, ook op Molenland. Is zondag nog afgelezen bij Portengen door Donny D. Vaak in Friesland afgelezen en op 19-12-2018 geringd in Scharsterland. Verder regelmatig in de Baltische staten. In het rapport van deze gans staat de eerste waarneming op 3-4-16 in Estland. Ik denk dat dit een afleesfout is. De ringdatum geldt als eerste aflezing. 

Eerste Sneeuwklokjes boven de grond.

 We hebben een paar dagen een vorstje gehad , en zie daar, de eerste Sneeuwklokjes steken hun snuit boven de aarde en de rotte bladeren. In voorgaande jaren ongeveer gelijk: op 28-12-2020 de eerste bloem, vroeg dus,  op 28-12-2021 waren de steeltjes iets langer als nu, op 14-1-2022 waren de steeltjes ietsje langer. Toen waren ze laat. Vorst is  een startende factor, verder zal het klimaat een rol spelen.

Sneeuwklokjes zijn de eerst bloeiende stinzenplanten.  Ze werden  een paar eeuwen terug geplant ( het begon in de 16e eeuw) op de stinzen (stenen huizen), kastelen, borgen en landgoederen in Friesland. Later  in Groningen op de borgen en weer later ook op de Utrechtse landgoederen ten zuiden van de Utrechtse Heuvelrug.

Witte Schotelkorst

    

 Mijn eerste gedachte was dat de grijze vlekken onderdeel waren van de schors van mijn Lijsterbes, maar bij beter kijken lagen de grijze stukjes bovenop de schors, een korstmos dus, het is de Witte Schotelkorst.  Sommige deeltjes hadden een bruine kleur en vormden een soort schoteltje. Dat was het begin van een apothecium, in deze orgaantjes vindt geslachtelijke voortplanting plaats. Maar in dit exemplaar, exemplaren, waren er nog maar weinig apothecien.  Dit korstmos behoort tot de uitgebreide familie van de Schotelkorsten. In de Veldgids telde ik  32 soorten. Van Kastanjebruine Schotelkorst  tot en met het Twijgschotelkorst. 

Het Witte Schotelkorst groeit vaak op in het licht staande loofbomen met een gladde schors. Dus ook een Lijsterbes. Ook op muren van oude kerken. Het is zeer algemeen in heel Nederland. Op de foto is het licheen ( korstmos) gegroepeerd in areolen. Die zijn allemaal afgerand met een vage grijze streep materiaal.

R57 lime

 Hè, hè, toch een halsring vanmiddag. Al een paar dagen was het knudde met de halsringen, met de afgelezen halsringen. Ondanks de regen ben ik toch maar even  polder de Derde Bedijking ingedoken. De wind stond uit het Zuid-Westen zodat ik vanaf Molenland en de Hoofdweg aan de lijzijde van de auto het raam kon open doen, zonder wind en regen. Was al op weg naar huis toen ik bij de Westerlandweg en de Hoofdweg nog een groep zag zitten die de moeite van het bekijken waard was. Al vrij snel had ik een groene halsring, maar de Kolgans ging zitten in het lange gras. Weg halsring. Over het algemeen gaan ze vrij snel weer grazen, deze  ook. Sterkste vergroting op de telescoop. Door de wind trilde de auto en de code was dus moeilijk te ontcijferen. Uiteindelijk dacht ik R57. Heb toen een serie foto's met telelens op 400 mm. genomen, in de hoop dat ik thuis zekerheid zou krijgen. En, jawel. Zie de foto.

R57lime, een mannetje,  is op 12-2-2015 geringd in Maren Kessel  als volwassen vogel. Hij is vooral in deze omgeving waargenomen. Ruim de helft van de waarnemingen hier bij de Groene Jonker en in onze polder. Vaste bezoeker.